Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2015

στη θάλασσα…

Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει οι περισσότεροι, ένα κόλλημα με το υγρό στοιχείο, το έχω! Ταύρος είμαι βέβαια… Ζωόδιο της γης! Επηρεάζομαι μάλλον από τον ωροσκόπο μου όμως… Παρθένος! 
Έχω σοβαρές αναζητήσεις, η αλήθεια είναι…αλλά ας ξαναγυρίσω στο θέμα μου! Α ναι! Μιλούσα για το νερό, και συγκεκριμένα για την θάλασσα.

Πολύ μου αρέσει! Κι έχουμε βρει ένα σημείο που πληροί όλες τις προϋποθέσεις για την είσοδό μου: ένα λιμανάκι : 1ον. Με ράμπα για να πηγαίνεις από το δρόμο δίπλα στο νερό. 2ον.Με θέση για να βάζω την καρεκλλλλίτσα μου δίπλα σε ένα τοιχάκι για να ακουμπάω την πραμάτεια μου, και 3ον με μεγάλο βάθος έγκαιρα, για να μη περπατάω και περπατάω, από όταν θα μπω μέχρι να αρχίσω το κολύμπι!
Πρέπει να τονίσω βέβαια, πως στο παρελθόν, μόνο 5-6 ψαροκάικα άραζαν εκεί, και μόνο σε θεωρητικό επίπεδο ήταν λιμάνι! Οι ψαράδες δηλαδή, σέβονταν τους λουόμενους και υπήρχε μια ισορροπία! Αυτό έχει αλλάξει πια, αλλά για μένα δεν είναι εύκολο να βρίσκω καινούριο θαλασσινό στέκι… Και τι εννοώ πως έχει αλλάξει το μέρος…

Πρώτα από όλα, δεν έχω που να βάλω την καρεκλλλλίτσα μου!!! Το μέρος ΜΟΥ (ΜΟΥ το τονίζω, γιατί είμαι κτητική μάλλον, κι αυτό δεν είναι καλό… Είμαι από τις πιο παλιές εκεί όμως …) Το μέρος μου λοιπόν, είναι είτε πιασμένο από ξαπλώστρες άσχετων φλώρων, που είναι και νέοπες…είτε από καραβάκια που φορτώνονται με τουρίστες, για να αρμενίσουν στα πέλαγα… Άσε που είναι και βρωμιάρηδες! Πέρσι, βρήκαμε ένα μπειμπιλίνο με…κόπρανα (σκατούλες, ευγενικά!) πάνω στο τοιχάκι! Δεν είχε κάδο εκεί κοντά βέβαια…αλλά ΔΕ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΥΡΑ ΜΟΥ!!!! ΒΑΛΤΟ ΣΤΟ ΠΟΠΟΥΔΕΛΙ ΣΟΥ!!! ΟΡΙΣΤΕ ΜΑΣ!!! 

Οι πιο ωραίοι βέβαια, είναι οι χαρωποί βαρκάρηδες, που έρχονται γκαζωτοί ως την άμμο!! Κολυμπάω ανάσκελα, οπότε δεν έχω οπτική επαφή, και αγχώνομαι μήπως ο τύπος με το βαρκάκι του δε με δει, και γεμίσουμε τη θάλασσα αίματα…Το καλό είναι, πως όταν κάνω ύπτιο, αντιλαμβάνομαι έγκαιρα τον ήχο της μηχανής, κι έτσι παθαίνω ΕΓΚΑΙΡΑ τον πανικό!! Δεν προλαβαίνω να πάω πουθενά, γιατί δεν είναι μεγάλη η ταχύτητά μου, και όλοι έρχονται κατά πάνω μου, μια και είμαι στην είσοδο του λιμανιού! Ευτυχώς κανείς δεν με έχει πατήσει ακόμα, όπως είναι φανερό, αλλά στη θάλασσα πάμε για να ηρεμήσουμε κύριοι!! Όχι για να αγχωνόμαστε μη γεμίσει το νερό με τα μέλη μας!!!

Αυτά!! Τα λέμε!!

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2015

Σε μιαν άλλη βόλτα…

Είναι γεγονός πως ο καθένας μας πρέπει να έχει επαφή με το χωροχρονικό συνεχές! Συμβαίνει βέβαια σε όλους κάποιες στιγμές, είτε επειδή είμαστε ταραγμένοι, είτε πολύ απορροφημένοι από κάτι, να χανόμαστε! Φαίνεται στην αντίδραση και τη φάτσα του άλλου όμως, αν είναι στιγμιαίο γεγονός, ή συνήθεια χρόνων το να έχει ξεφύγει… Οι συγκροτημένοι άνθρωποι το αποφεύγουν! Αν και δεν θέλει ιδιαίτερη εξυπνάδα για να καταλάβεις πως δεν πρέπει να κυκλοφορείς σαν χάχας…σαν ονειροπαρμένος…σαν χαμένος…σαν ξεκάρφωτος…(θέλετε κι άλλους χαρακτηρισμούς;;;), στους δρόμους!

Σάββατο 22 Αυγούστου 2015

«Σ’αυτο το κουτί όλα τα Pringles είναι σπασμένα!!»

Ήμουν στην Αγγλία πάλι, στο σπίτι του αδερφού μου, και τους έπρηζα ΠΑΛΙ να με πάνε βόλτα… Κλασικά το κάνω… Θέλω να πηγαίνω βόλτες! Αυτό μπορώ να κάνω, και αυτό θέλω να κάνω…

Είχαμε πάει σε ένα τεράστιο super market λοιπόν, και ακριβώς επειδή ήταν πολύ μεγάλο, είχε στην είσοδο αυτοκινούμενα αμαξίδια! Για ανθρώπους που δεν μπορούν να περπατήσουν, καλή ώρα… Λέω να φανώ ψύχραιμη και να μην αρχίσω να κράζω την χώρα μας… Θα δείξω χαρακτήρα…Μπορεί και όχι όμως!! Που πήγα σε ένα γνωστό μαγαζί στην Αλεξανδρούπολη, και παρ’ότι είχαν αμαξίδια, δεν ήταν κανείς υπεύθυνος εκεί;;;(Μισοκράξιμο…)

 Στα ASDA, είχαν αμαξίδια! Γιατί στην Αγγλία, έχουν πολιτισμό οι άνθρωποι… Μπορεί όταν έρχονται στον Αποκόρωνα, να εγκλιματίζονται και να φέρονται σαν μ@λ@κες, αλλά αυτό είναι έτερον εκάτερον… Προσπαθούν να υιοθέτήσουν την Ελληνική μαγκιά, αλλά είναι φλώροι… Τι να κάνουμε τώρα;; Δεν σε παίρνει κύριος, με το ξανθό μαλλί και την μπουλόφατσα (αυτή του μπούλη), να μου εμπνεύσεις φόβο!! Στην Αγγλία, φέρονται σαν άνθρωποι πάντως! Ενδιαφέρονται για ανθρώπους με κινητική αναπηρία! Εμείς είμαστε σε πρωτόγονα επίπεδα ακόμα… Καλά, δεν έχουμε και τον Τζιχάντι Τζον…είμαστε κομματάκι καλύτεροι από την…Μποτσουάνα, ας πούμε, αλλά ως εκεί!

Στα ASDA λοιπόν, πάρα πολύ ωραία ήτανε! Είχα πάρει το αμαξίδιο, και μια χαρά πήγαινα… Μέχρι που συνέβη αυτό το ατυχές συμβάν!! Μια ζωή θα μου το κοπανάνε!! Είμαι ευγενικΙΑ η άτιμη, και δεν θέλω να δημιουργώ πανικό, γι’αυτό γίνονται όλα… Είναι και που μερικοί άνθρωποι, ανεξαρτήτου εθνικότητας, έχουν κατασκευαστικό πρόβλημα! Για να κλονίζουν εμάς μάλλον! Για να βαθμολογούμε την υπομονή μας!

Εκεί που πήγαινα χαρωπή, βλέπω μία να έρχεται κατά πάνω μου με το καρότσι της! Τι πιο λογικό από το να κάνω όπισθεν! Ερχόταν κατά πάνω μου το άτομο αφού! Δεν κοιτούσε μπροστά της!! Ανήκε στην οικογένεια των ανθρωπιδών του στυλ : «Είναι περιττό το να κοιτάω μπροστά μου!! Είμαι μια Θεική ύπαρξη, και οι άλλοι είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να με αποφεύγουνε!!» Πίσω μου όμως, ήταν ένας πύργος από πακέτα Pringles… TRAGIC!!! Έτρεχαν οι υπάλληλοι να τα μαζέψουν… Χαμός! Δεν έφταιγα εγώ όμως! Είπαμε, δεν θέλω να τρακάρω με τους βλάκες, και δεν πρόλαβα να κοιτάξω πίσω…

Συμπέρασμα;; Βόδια υπάρχουν σε όλους τους πολιτισμούς! Κρίνουμε το κάθε άτομο ξεχωριστά, και αποφεύγουμε τις γενικεύσεις! Ή καλύτερα, δεν κρίνουμε για να μην κριθούμε! 

Τα λέμε!!

Τρίτη 18 Αυγούστου 2015

Heathrow



 Είχαμε πάει στην Αγγλία ,και είχε έρθει η μέρα να φύγουμε… Μας πήγε ο αδερφός μου στο αεροδρόμιο, από νωρίς, για να μην τρέχουμε τελευταία στιγμή, και μετά από τον κλασικό πια δακρύβρεχτο αποχωρισμό, επιβιβαστήκαμε και ήμασταν έτοιμες για αναχώρηση… Εσύ είσαι που το λες όμως;; Μετά από δίωρη καθυστέρηση, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ, μας ανακοινώνουν πως η πτήση αναβάλλεται για την επόμενη μέρα, νωρίς το πρωί…Και δεδομένου πως το σπίτι του αδερφού μου απείχε πάνω από 2 ώρες από το Λονδίνο, δεν συνέφερε να του πούμε να γυρίσει… Είχε ήδη πάει 8 το βράδυ…
Αποφασίσαμε να μείνουμε στο αεροδρόμιο, εντωμεταξύ, γιατί ενώ μας βρήκαν με τα χίλια ζόρια δωμάτιο λόγω του προβλήματος, εγώ δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω από το αεροδρόμιο… Είχε σκάσει ένα ηφαίστειο στη Φιλανδία και επειδή ο ουρανός ήταν γεμάτος τέφρα, είχαν ματαιωθεί πολλές πτήσεις… Λογικά λοιπόν, τα ξενοδοχεία ήταν γεμάτα! Φανταστείτε σκηνικό: Η μητέρα μου δεν ήξερε Αγγλικά, ενώ εγώ που ήξερα, ούτε από το δωμάτιο θα μπορούσα να βγω μόνη μου…Αν κάτι πήγαινε στραβά; Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξο άτομο, είναι γεγονός αυτό, αλλά και τώρα, μόνο που το σκέφτομαι, αγχώνομαι!

Δευτέρα 10 Αυγούστου 2015

Αύγουστος



   
«Ο Αύγουστος  είναι ο καλύτερος μήνας του χρόνου» εεε;;; ΠΑΡΤΑ ΤΩΡΑ!!! Του χρόνου ίσως, όχι φέτος πάντως… Τι θα γίνει με αυτήν την κατάσταση πια;;; Άλλη δουλειά δεν έχει αυτή η ανώτερη δύναμη;;; Μαζί μου θα ασχολείται συνέχεια;; Τα άλλα χρόνια, πήγαινα για μπάνιο, ψοφολογούσα από την κούραση, κοιμόμουν και μετά όλο και κάποιος ήταν εδώ  για να πάμε καμιά βόλτα… Φέτος όμως;;;; ΣΚ@Τ@!! Με το κάψιμο το από δω ως την Καπερναουμ, με το βάθος το τόσο μεγάλο που φτάνει ως την Κίνα κάπου, δεν έχει μπάνια…

Ή μάλλον, εγώ θα πάω αύριο, γιατί είμαι «κορμίσια»! Είμαι  πολύ large τύπισσα … Θα με κατασπαράξουν βέβαια τα κωλόψαρα…. που κορόιδευα την άλλη τη βοδάρα τις προάλλες… Καλά να πάθω όμως! Όχι, καλά να πάθω!! Να μάθω να μην κοροϊδεύω τον κόσμο!! Δεν λένε ότι «όταν κοροιδεύεις κάτι, το λούζεσαι!»; Σε μένα συμβαίνει σχεδόν κάθε φορά, να τρώω στη μάπα αυτά που κοροϊδεύω! Εγώ θα έχω μια πληγή ίσαμε το κεφάλι μου βέβαια! Ας όψεται όμως! Ας το δούμε θετικά… Έχω μεγάλη δύναμη ρε φίλε!  Κι αυτή, μπορεί να μην ήταν ένα απλό σούργελο! Μπορεί να ήτο ένα τραυματισμένο σούργελο!

Κυριακή 9 Αυγούστου 2015

…όταν με έκλεισαν μέσα στο σπίτι!



Ω ναι! Το κάνανε κι αυτό! Πριν πολύ καιρό βέβαια… Τότε που δεν μπορούσα να κουνηθώ καν... Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή όμως... Δεν θυμάμαι και πολλά πια, αλλά θα προσπαθήσω!

Ήμασταν στο σπίτι του μεγάλου μου αδερφού πάλι, κι αφού σηκωθήκαμε και φάγαμε το πρωινό μας, ήρθε η ώρα για τις οικιακές δουλειές... Εγώ βέβαια, σαν αυτοκράτειρα που είμαι, είχα θρονιαστεί στον καναΠΈΟ, κι έπινα τον καφέ μου... Η μητέρα μου με τον αδερφό μου κλάδευαν έξω τις τριανταφυλλιές, και η κοπέλα του, έλειπε στο πανεπιστήμιο! Μου είχαν αφήσει και το ipod μου για να ακούω μουσική και να σκάω, και ήταν ήρεμοι!

Σε κάποια φάση, μπήκε κάποιος τους μέσα για να δει το φαί που είχαν στη φωτιά! Και αφού το είδε, βγήκε έξω… Με το κλειδί πάνω στην πόρτα... Από τη μέσα μεριά! Γαμάτο;;; Και κινητό δεν είχα, γιατί δεν το χρειαζόμουν αφού κάθε λίγο έμπαινε κάποιος... Γαμάτο;;;(δις) Και με το φαγητό στη φωτιά όντως!! Κουζίνα υγραερίου για!! Γαμάτο;;;(τρις)

Βλέπω λοιπόν, τον αδερφό μου από το παράθυρο να μου λέει κάτι... Να κουνάει τα χείλια του δηλαδή γιατί δεν τον άκουγα... Πολύ χοντρά τα τζάμια τους ΗΝΤΟΥΣΑΝ... Αφού χαμήλωσα τη μουσική, άκόυσα κάτι σε:"Μην αγχώνεσαι... Κλειδωθήκαμε έξω! Προσπάθησε να έρθεις! Μπορείς!"

"Πλάκα μου κάνει τώρα εεε;;" Σκέφτηκα! "ΑΣ ΓΕΛΑΣΩ ΤΡΑΝΤΑΧΤΑ!!!" Μπορούσα ΕΓΩ, να διασχίσω το σαλόνι (χωρίς να χρειαστεί να περάσω απέναντι ευτυχώς), να βγω στο χωλ, να φτάσω στην πόρτα και να την ανοίξω!! Που εκείνη την περίοδο, τα χέρια με τα πόδια, καθόλου δε συνεργάζονταν! Σαν σε μία παλιά ταινία, που είναι δύο ηθοποιοί και λέει ο πρώτος:
-Πού πας;
-Προς τα'κει, λέει ο άλλος
-Εεε, κι εγώ εκεί πάω, λέει ο πρώτος, και πάνε τελικά αντίθετα… Εεε, κάπως έτσι ήταν τα χέρια με τα πόδια μου!! Πλήρης αταξία λέμε!

Επειδή όμως είμαι ένα super commando/ninja αιλουροειδές, τα κατάφερα τελικά! Με φαντασμαγορικές κινήσεις μεγάλης επιδεξιότητας και ακρίβειας… με τρομερή κ@λοφαρδία, για να λέω τα σύκα, σύκα… δεν έσπασα τα μούτρα μου, και έφτασα στην πόρτα!

Μπορούσα τελικά…Και αν και αυτή η έκφραση πολύ με τσαντίζει, εδώ κολλάει… Οπότε ΣΥΝΗΘΩΣ, δεν υπάρχει δεν μπορώ! Υπάρχει δεν θέλω! (εγώ βέβαια δεν είναι πως δεν θέλω να περπατήσω!@#$& Απλά, δεν μπορώ!!!)

Άντε γεια!

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2015

Τουαλέτα σε καφετέρια



Επαναλαμβάνομαι μάλλον, αλλά αυτό το θέμα πολύ με απασχολεί... Δεν θέλω να γίνομαι κουραστικΙΆ, αλλά έχω βαρεθεί πια να μη βγαίνω έξω γιατί φοβάμαι μη δεν βρω κατάλληλη τουαλέτα! Καλά βέβαια, αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν βγαίνω συχνά, αλλά είναι πολύ σημαντικός! Μα γίνεται τώρα ειδικά, το καλοκαίρι εννοώ, να μην πίνεις νερό;;; Αφυδάτωση θα πάθω!!
Τον χειμώνα, που τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα, πήγαινα συχνά σε ένα μαγαζί, που η τουαλέτα του, καθόλου δε με βόλευε… Ήταν στον επάνω όροφο, με κάτι σούπερ-γαμάτες σκάλες… Σιδερένιες, στριφογυριστές, για ένα μόνο άτομο… Αν σου τύχει δηλαδή να πετύχεις κάποιον να κατεβαίνει καθώς εσύ ανεβαίνεις, κλάφτα!! Όπισθεν… Το καλύτερό μου!! Και σε σκάλα εε;; Απόδοση 1 προς 500.000!!  Μη μου τύχει να θέλω τσίσα μου κοινώς!! Ε, και μια μέρα έτυχε… Μιλάμε για κομάντο φάση!! Μια ομορφιά!! Ευτυχώς, με τη φίλη μου μπροστά, και τον άντρα της πίσω, μπόρεσα να τα ανέβω τελικά…
 Κι εδώ στην Κρήτη βέβαια, πάω συχνά σε μια καφετέρια, που έχει την τουαλέτα στο υπόγειο… Και στις δύο περιπτώσεις, κατά τα άλλα, τα μαγαζιά πολύ βολικά και πολύ όμορφα είναι! Αλλά τι να το κάνεις;;; Σαν τους γιατρούς, που άμα τους ζητήσεις απόδειξη δεν ξαναπάς ΑΠΛΑ, έτσι κι εκεί, αν τους την πω, δεν πρέπει να ξαναπάω!! Τόσο απλά!
Αλλά ο άλλος που έχει την τουαλέτα στο ίδιο επίπεδο με το υπόλοιπο μαγαζί του, μ@λ@κ@ς είναι;; Είναι ένα τέτοιο μαγαζί, όπου θέλω να πηγαίνω για τη μουσική κυρίως, αλλά παίζει και η τουαλέτα το ρόλο της… Γιατί μπορώ να πίνω όσο θέλω χωρίς να αγχώνομαι… Και μία ολόκληρη μπύρα ας πούμε…ο τρελός ο πότης!
Μπορεί να ακούγεται γελοίο, και για αυτό ίσως πολλοί δεν το υπολογίζουν, αλλά είναι μεγάλο πακέτο το να μην μπορείς να πας στην τουαλέτα… Εκτός κι αν δεν τους νοιάζει και πολύ… «Ποιος τον χέζει τον κωλοανάπηρο;;; Δεν πα να κατουρηθεί πάνω του;;»… Έλα, πείτε την αλήθεια τωρα…Έτσι δεν σκέφτονται οι περισσότεροι;; «Δεν συνέβη σε μένα, ούτε πρόκειται να συμβεί(…), οπότε πάρε τον μπούλον εσύ κακομοίρη ανάπηρε!!»
Ίσως να είμαι πολύ σκληρή, και μόνο στο μυαλό μου να υπάρχουν αυτά, τα σενάρια, αλλά… «δε νομίζω Τάκη»!! Και δεν πιστεύω πως πρέπει να αισθάνομαι άσχημα, που νομίζω πως όλοι είναι εντελώς αναίσθητοι σε αυτά τα θέματα! Αυτή δε η νοοτροπία του: «Σε ‘μένα αποκλείεται να συμβεί!!», σπάει κόκκαλα… «Γιατί ρε φίλε;; Έχεις κάνει κανένα συμβόλαιο που εγώ παρέλειψα;;»…
Μην είστε εντελώς αναίσθητοι λοιπόν… Η πολλή αναισθησία βλάπτει! «Νοιαστείς» για τον συνάνθρωπο!!  ! Τα λέμε!

Κυριακή 2 Αυγούστου 2015

Smokey eye...το ένα μόνο!




        
Και να μη θέλω να είμαι προληπτική ρε φίλε, με κάνουνε! Αλλά εγώ θα συνεχίσω να μην πιστεύω σε τέτοιες βλακείες! Άντε γιατί Α! Λέει ο πατέρας μου λοιπόν, πως δεν είναι καλές, ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ, οι βρωμιές...”Κόπρανα” , εμετοί και τέτοια όμορφα... Προχτές που κάηκα, νάσου ο εμετός ενός ανισόρροπου, ενώ χθες πρωί-πρωί τσουουουούπ, η κουτσουλιά!! Ευτυχώς δεν κάηκα πάλι, αλλά δύο ράμματα στην πρόσοψη, τα κονόμησα...
         ΚοιμόμΑΝΕ που λέτε το μεσημέρι, κλασικά, και ξαφνικά έφαγα μια φλασιά και ξύπνησα βιαστική! Ήθελα πιπί μου μάλλον, αλλά έχω πιο πιασιάρικο σενάριο: σε μια προηγούμενη ζωή ήμουν μωαμεθανή, έπαθα ταύτιση στον ύπνο μου, και θέλησα να προσκυνήσω τον Αλλάχ! Ήμουν πολύ πιστή και πρόθυμη όμως, κι έτσι πήρα φόρα και κοπάνησα το κεφάλι μου κάτω! ΓΚΝΤΟΥΠ!! Στο καπάκι, βλέπω τα αίματα..."Ό.ό.ου!!!Μ@λ@κί@ έκανα πάλι!!"...

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

Κάψιμο με αποτριχωτικό κερί




Είμαι λίγο άτυχη μάλλον…Δεν είμαι και πολύ σίγουρη, αλλά το υποθέτω! ( …) Είμαι καμμένη σήμερα, περισσότερο από τις άλλες μέρες...και δεν είμαι και πολύ καλά! Κάθε φορά που έχει καύσωνα, ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ όμως, είμαι αδιάθετη… Για να μην μπορώ να πάω στην θάλασσα… Αφού σκεφτόμουν να ενημερώνω τον Αρναούτογλου, για να κάνει οικονομία στις μετεωρολογικές προβλέψεις! «Τόσο του μηνός κύριε μετεωρολόγε μου, θα έχουμε καύσωνα! Θα σκάει ο τζίτζικας, βαθμοί Κελσίου…»
Μου ήρθε λοιπόν παράξενο, που αυτόν τον μήνα θα μπορούσα να πάω…Αμ μπριτς, όμως!! Έκανα ένα σούπερ-ουάου κάψιμο οπότε, πάρε τον μπούλον κοπελιά, που μου θες και θάλασσα…εν μέσω καύσωνος! Ας τα πάρω από την αρχή τα πράγματα όμως…

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

H κακιά η πεθερά...η ίδια!

                     
      
Ήμουν έτοιμη να ξεκινήσω λέγοντας πόσο χάλια θα είναι η παραλία που πηγαίνω , από δω και πέρα…αλλά άσ’το καλύτερα! Φωτιά θα πέσει να με κάψει! Που είδα μια παραλία στην Αθήνα σήμερα, με τον ένα κυριολεκτικά πάνω στον άλλον, και κόντεψα να πάθω κρίση;;; Μα καθόλου σεβασμός για τον ζωτικό χώρο του άλλου;;; Τι σας λέω τώρα εεε;;;

       Που λέτε, εγώ τσαντίζομαι γενικά...στο άσχετο...δεν είμαι και πολύ καλά...το ομολογώ! Αλλά αυτή η κυράτσα, με προκαλούσε! Είναι άσκηση όμως, το να μην θυμώνω! Γιατί, άντε και θύμωσα...Τι μπορώ να κάνω;;; Να της κλάσω και μιά μάντρα, ας πούμε; Είναι γεγονός πάντως, πως με τον θυμό, σπάνια πετυχαίνεις κάτι...

Σάββατο 25 Ιουλίου 2015

Ενέργεια του πλήθους…



        
Δεν είμαι και πολύ χαρούμενος τύπος… Είναι γεγονός πια! Γελάω εύκολα βέβαια, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει! Και όταν όλοι χαίρονται…όταν επικρατεί μια γενική ευδαιμονία…μια νευρική διάθεση με πιάνει! Αυτοβρίζομαι, γιατί αυτά που λέω, έρχονται σε αντίθεση με τα ως τώρα πιστεύω μου…αλλά ο κόσμος εκπέμπει ενέργεια!! Αλήθεια!! Πώς είναι κάτι τύπισσες που κυκλοφορούν με τα λιβάνια, και θυμιατίζουν τους χώρους;;; Έεεε, έτσι θα γίνω κι εγώ νομίζω… Θα διώχνω την αρνητική ενέργεια!

Γιατί υπάρχει ενέργεια! Επιμένω! Και είναι άλλοτε μεγαλύτερη και άλλοτε μικρότερη… Εξαρτάται δε, από τον χαρακτήρα και την διάθεση του καθενός, το αν την εκλαμβάνει σαν θετική, ή αρνητική… Εμένα, ας πούμε, όλο και κάτι κακό θα μου συμβεί, όταν ασχολούνται οι άλλοι μαζί μου… Κατά βάθος είμαι πολύ αρνητικός τύπος τελικά… Υποσυνείδητα!!(μουσική  X-Files, κι έτσι…) Δεν το θέλω!! Προσπαθώ να το αντιμετωπίσω, αλλά πολύ δύσκολο είναι!

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2015

Γνάθος




Αμέσως μετά το ατύχημα, λίγο ένοιαζε τους γιατρούς να φροντίσουν για μελλοντικές εμφανισιακές λεπτομέρειες... Βασικό τους μέλημα ήταν να μην πεθάνω! Είμαι περήφανη που την γλίτωσα τελικά, αλλά εκείνη την περίοδο με είχαν τελείως του πεταμάτου... Ήμουν η "κωλόφ@ρδη που έζησε, αλλά λίγα είναι τα ψωμιά της!"...Αφού στο τελευταίο νοσοκομείο που με πήγαν, στο ΓΝΑ όπου ολοκλήρωσα την τουρνέ μου, ενδιαφέρθηκαν πραγματικά για μένα, και τρόμαξαν οι άνθρωποι με αυτά που αντίκρισαν...

 Είχαν παρατήσει την κλείδα μου και είχε στραβοδέσει (ένας από τους λόγους που δεν μπορώ να γράψω με το δεξί...),μου είχαν κάνει μια τραχειοστομία για τα μπάζα γιατί φορούσα κολάρο, είχα σπασμένα τα πτερύγια των σπονδύλων, αλλά μου τα είχαν αφήσει χύμα...και το καλύτερο; Είχα χτυπήσει στο σβέρκο, το ράψανε, αλλά επειδή είχα μακριά μαλλιά τα αφήσανε (ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΡΑΜΑΤΑ!!!!OMG δηλαδή!), και μόνο όταν αρχίσανε να βρωμάνε, σκεφτήκαν: (μάλλον) ”κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανμαρκίας...", και τα κούρεψαν...ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ!

Η λογική λοιπόν του "χλωμό να ζήσει αυτό το κορίτσι..." επικρατούσε γενικότερα... Οπότε και αυτή η ειδικευόμενη, που έκανε την πρακτική της στου "κασσιδιάρη το κεφάλι", κυριολεκτικά, δικαιολογείται... Είμαι μεγάλη καρδιά αφού, είπαμε! Ήταν λίγες μέρες μετά το ατύχημα λοιπόν, όταν έπαθα επιληπτική κρίση... Όλα τα'χε η Μαριωρή δηλαδή... Σφράγισα το στόμα μου, και έπρεπε να μου το ανοίξουν! Και ενώ έπρεπε να χρησιμοποιήσει έναν κομψό και συνάμα διακριτικό(...) πλαστικό μοχλό, σκάει μύτη αυτή, με ένα σιδερένιο ματσούκι! Δεν ήμουν μπροστά στο σκηνικό, ή μάλλον ήμουν...αλλά χωρίς επαφή, οπότε δεν μπορώ να πω κάτι... Το θέμα είναι πάντως, πως όλοι οι άχρηστοι σε μένα τύχανε!

Μου έσπασε λίγο τη γνάθο, αλλά σφύριξε αδιάφορα και κανείς δεν κατάλαβε τίποτα...Μπορεί βέβαια, το σπάσιμο της γνάθου, να είχε γίνει και στο ατύχημα.. αλλά δεν έχει να κάνει! Αυτή φταίει! Άλλωστε, μόνο πρόσφατα διαπιστώσαμε πως έχει σπάσιμο... Κι αυτό γιατί μου βγαίνει εύκολα η γνάθος, και μία φορά χρειάστηκε να πάω στον γιατρό, και μου βγάλανε ακτίνα...

Το καλύτερο όμως, μου συνέβη στην Αγγλία... φανταστείτε σκηνικό: μαύρα μεσάνυχτα, σε μια ξένη χώρα, χωρίς αυτοκίνητο ο αδερφός μου, κι εγώ να βγάλω τη γνάθο μου, επειδή χασμουρήθηκα σαν το λιοντάρι της Golden Mayers...  Γαμάτη φάση;; Ευτυχώς ο αδερφός μου, και ο πατέρας μου τηλεφωνικά, με βοήθησαν να την επαναφέρω σε τάξη…Αλλιώς…άντε γεια! Ούτε να το σκέφτομαι θέλω!

Αρκετά και για σήμερα! Τα λέμε!

Σάββατο 18 Ιουλίου 2015

Βλαμμένοι τουρίστες



Αυτοί οι μόνιμοι ξένοι, έχουν αποθρασυνθεί τελείως!! Έχουν ξεφύγει εντελώς τα άτομα! Κανένας σεβασμός! Τους «κούργιαλους», όπως τους λένε εδώ, να τους καταλάβω… Γιατί εδώ δεν έχει βλάχους… Όοοοοοχι! Μόνο στην  βόρεια Ελλάδα…(δεν το σχολιάζω…καταλαβαίνετε! Είναι λεπτή, πολύ λεπτή θα έλεγα, η θέση μου!) Κι όταν είσαι ντόπιος, με την προφορά σου…με την θειαφίλα σου, βρε αδερφέ, ξέρω κι εγώ τι να περιμένω! Μες στο μιτάτο όλη μέρα είναι λογικό να μην τα πας καλά με την οδήγηση… Από εσένα φλώρε Άγγλε όμως, περιμένω περισσότερα…
Έτσι και προχθές… Πηγαίναμε πρωί-πρωί, για μπάνιο, και συναντούμε τον άλλον τον ξεκούδουνο! Στο τελευταίο κομμάτι του ο δρόμος, δευτερόλεπτα πριν παρκάρουμε σε ένα πιο ανοιχτό μέρος, γίνεται πολύ στενός! Από δεξιά είναι η παραλία ενώ από αριστερά ένα ύψωμα…Δύο αυτοκίνητα χωράνε βέβαια, αλλά τσίμα-τσίμα! Δεν είναι το καταλληλότερο σημείο δηλαδή, για να κάθεσαι με τις ώρες… Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να το καταλάβεις! Ο συγκεκριμένος, βέβαια, το στερούνταν…

Πέμπτη 16 Ιουλίου 2015

Καραγκιοζιλίκια σε καθεδρικό ναό…





Κλασικά, ήμουν στην Αγγλία πάλι, και κλασικά μπλα,μπλα,μπλα, για αυτό θα μιλήσω! Ήμασταν λοιπόν στην αγορά ,και είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει… Έπρεπε όμως να κάνουμε μία ακόμη δουλειά… Δεν θυμάμαι τι, αλλά ήταν σημαντικό! Και είχε να κάνει με την Εκκλησία…Θα πήγαινε ο αδερφός μου κατά τις εφτά, αλλά επειδή ήταν Δεκέμβρης, είχε νυχτώσει ήδη… Ή δεν ήταν Δεκέμβρης;; Πάντως είχε νυχτώσει!
Γενικά, όπως θα καταλάβατε, δεν θυμάμαι και πολλά για το συμβάν…(έεεεεεεεεεεεελα! Μα γιατί το λες αυτό;;;)Το νόημα είναι πάντως, πως ήμασταν σε έναν μεσαιωνικό ναό, εγώ με το καρότσι μου, ο μικρός μου αδερφός και ένας φίλος του μεγάλου, και κόβαμε βόλτες… Μες στη νύχτα και ενώ χιόνιζε κάπως! Ο φίλος του αδερφού μου έκανε τον ήχο από σήμαντρα (Monty Pythons φάση),…και χαζογελούσαμε!

Τρίτη 7 Ιουλίου 2015

Άλλες ανοησίες εκτός από τις αυτοκτονικές διαθέσεις…

Προχθές, το παράτησα στη μέση το κείμενο, γιατί είχε ήδη γίνει μεγάλο… Δεν θέλω να κουράζω το κοινό μου (ψωνάαααρα!), αλλά έπρεπε να τα γράψω αυτά! Για να καταλάβουν οι φίλοι μου (κι εγώ κυρίως), πως οι δικοί μου, δεν είναι τελείως παλαβοί όταν παθαίνουν κρίσεις υπερπροστασίας (κατά τη γνώμη μου…)! Καλά, είναι κάπως, όταν μου φέρονται σαν σε οχτάχρονο…αλλά δικαιολογούνται!

Μόλις είχα συνέλθει από το κώμα λοιπόν , ήθελα να αυτοκτονήσω! Δεν μπορούσα όμως… Τίποτα δεν μπορούσα να κάνω μόνη μου, και για αυτό ήθελα να αυτοκτονήσω! Φαύλος κύκλος… Ένοιωθα παγιδευμένη μέσα στο νοσοκομείο! Πίστευα πως με είχαν φυλακισμένη εκεί! Ήτανε λέει, ένα μέρος, που το είχαν φτιάξει για μένα οι εξωγήινοι, για να μένω και να σκάω! Γι’ αυτό δεν μπορούσα να βγω και έξω: δεν υπήρχε τίποτα έξω αφού! Ήμουν πεπεισμένη!!

Με τα πολλά, μετά από κανένα μήνα, ο πατέρας μου μπόρεσε να με βγάλει στο προαύλιο… Τρώγαμε, με τάιζε δηλαδή, τυρόπιτα, πέφτανε κάτω ψίχουλα οπότε μαζεύτηκαν περιστέρια και του λέω το κορυφαίο: Αχ τι όμορφα που είναι!! Σαν αληθινά μοιάζουν!! ΖΝΤΟΥΠ!! Πίστευα πως ήταν όλα στημένα και είχαν απλώς διευρύνει κάπως το εύρος της φυλακής μου… Είχαν φτιάξει τα περιστέρια, για να είναι πιο αληθοφανές το σκηνικό…Άντε γεια δηλαδή!

Το επόμενο βήμα, ήταν να τον πείσω να με πάει στο σπίτι! Δεν έπρεπε να ανησυχεί όμως!! Τα είχα όλα οργανωμένα! Ένα jumbo 747, ή μια μαούνα εναλλακτικά (απλά πράγματα ρε παιδί μου), θα μας έπαιρνε από το νοσοκομείο και θα μας πήγαινε στο σπίτι! Αρνήθηκαν όμως και με πήγαν με το αυτοκίνητο… Πεζοί άνθρωποι! 

Δεν μπορούσα ακόμη να βγω, γιατί φορούσα καθετήρα, κι έπαιρνα έναν τόνο χάπια…αλλά του είχα φάει την ψυχή του ανθρώπου! Κάθε πέντε λεπτά του το έλεγα! Ώσπου με έβγαλε ο κακομοίρης! Ήτανε κι ο θείος μου ανώτερος αξιωματικός/ γιατρός εκεί, και μας βοήθησε …

Βγήκαμε λοιπόν, εγώ με τον καθετήρα σαν τσαντάκι!! Trendy αξεσουάρ… Μια όμορφη εικόνα! Αλλά ήτανε πολύ απογοητευτικό το να συνειδητοποιώ πως δεν ήμουν παγιδευμένη… Πως όλα ήταν αληθινά!! Άκου τώρα!! Ξενέρα… Μετά από καμία ώρα στο σπίτι, άρχισα να γκρινιάζω για να γυρίσω πίσω στο νοσοκομείο!! Αν ήμουν εγώ στη θέση του πατέρα μου δηλαδή, στο γόνατο θα με είχα σφάξει… Έχει αντοχές… Ξαφνικά, μου γεννήθηκε η ιδέα, πως στο νοσοκομείο θα ήμουν πιο ασφαλής… Έεεεεελα!!! Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς όμως, και η γραμματεία είχε κλείσει…

Το βράδυ βέβαια, χασμουρήθηκα σαν κανένας δεινόσαυρος του Jurassic park, και έβγαλα την γνάθο μου… αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία! Ολόκληρο κειμενάκι με παίρνει να γράψω!! Δεν θα το κάψω έτσι… Συμπέρασμα;; Δεν πρέπει να βγάζουμε αυθαίρετα συμπεράσματα για τους ανθρώπους, αν δεν ξέρουμε τι έχουν ζήσει!! Φιλοσοφικό και άσχετο με τις διηγήσεις μου… αλλά έτσι έχει, κατά τη γνώμη μου!

Κυριακή 5 Ιουλίου 2015

Μικρόκοσμος...



Ο κάθε άνθρωπος ζει στον μικρόκοσμό του… Και ΣΥΝΗΘΩΣ, είναι στο χέρι του, είτε να απορροφάται από αυτόν, είτε όχι! Στην περίπτωσή μου, ας πούμε, δεν εξαρτάται από εμένα, το να ξεφύγω από αυτόν… Όπως όμως δεν είναι και σε μια κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά (όπως εγώ… εντάξει, όχι τόσο…) που έχει πέσει θύμα trafficking…   Ή κάποιας άλλης, εικοσάχρονης (στην καλύτερη), που την παντρέψανε με έναν εβδομηντάχρονο λεφτά, για να σωθούν οι γονείς και τα 50 αδέλφια της… στο Πακιστάν…κάπου!
Μπορώ να αναφέρω πολλά παραδείγματα ανθρώπων που η ζωή τους είναι χειρότερη από την δική μου… Καταλαβαίνετε… Έχω εντρυφήσει!! Συχνά σκέφτομαι πως είναι πολύ εγωιστικό το να νοιώθω ικανοποίηση που κάποιοι βρίσκονται σε χειρότερη θέση από εμένα…  Έτσι έχει όμως! Δεν χαίρομαι, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, για αυτό που έχουν πάθει! Προς Θεού δηλαδή!! Τι είμαι;; Ο Ανέστης Βλάχος σε κανένα Ελληνικό;; (Ξέρετε τώρα, από αυτά τα παλιά…τα παρακμιακά…της συλλεκτικής αξίας…) Ελπίζω να με καταλαβαίνετε! Αν πάλι όχι, δεν θα κάτσω να σκάσω… Θα ανήκετε κι εσείς στην κατηγορία : «υπάρχουν και χειρότερα…νοητικού επιπέδου»!

Κυριακή 28 Ιουνίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΆΑΑΑ ΜΟΥ!!




Στην περίπτωση που δεν το ξέρετε ήδη, σας πληροφορώ εγώ, πως κάποιος που σας λέει συνέχεια να μην αγχώνεστε, είναι πολύ αγχώδης τύπος! Καρατσεκαρισμένο!! Έχω διαβάσει πως όταν εστιάζεις σε κάτι, είτε καλό, είτε κακό, σου συμβαίνει τελικά,,, Και την άρνηση δεν την καταλαβαίνει το σύμπαν… Είναι λίγο βραδύστροφο μάλλον! Οπότε όταν λες όλη την ώρα στον κόσμο να ΜΗΝ αγχώνεται, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το σύμπαν λαμβάνει το μήνυμα: «ΑΓΧΟΣ!!ΑΓΧΟΣ! ΑΓΧΟΣ ΠΑΝΤΟΥ ΛΕΕΕΕΕΕΕΜΕ!!»…Την άρνηση δεν την υπολογίζει καθόλου!!!
Είναι μια καλή αρχή πάντως, το να έχετε υπόψη δύο βασικά πράγματα:
1.      Πως το σύμπαν, ή ο Θεός, ή η ανώτερη δύναμη, ή όπως θέλετε πείτε το, καταλαβαίνει ΜΟΝΟ καταφατικές προτάσεις… Είναι, λίγο ανισσόροπο, θετικό πνεύμα!
2.      Επειδή ισχύει τελικά η αυθυποβολή, όσο πιο συχνά λέτε κάτι, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να το πετύχετε…

Παρασκευή 26 Ιουνίου 2015

Φύση...κάπως κακοτράχαλη!!




Σήμερα θα μιλήσω για ένα θλιβερό  για μένα θέμα: τη φύση! Που μια χαρά όμορφη είναι… Άσε που μπορεί να δώσει υπέρτατη χαρά στον άνθρωπο! Σε μένα όμως δύσκολα! Πολύ δύσκολα… Κάτι τέτοιες ώρες είναι που με πιάνει κρίση και σκέφτομαι: Ρε γ@μώτη μου, να μπορούν να περπατήσουν κάτι άτομα, που βαριούνται να πάρουν τον κώλο τους, και να μην μπορώ εγώ;;; Aδικία…
 Χωρίς να παρεξηγηθώ… σας λέω τον πόνο μου τώρα! Κι εγώ, κάτι τέτοιο, μέσες- άκρες, ήμουν πριν το ατύχημα άλλωστε… Τον πόνο μου σας λέω, (ΤΟ ΤΟΝΙΖΩ!) και προσπαθώ επίσης να μεταφέρω ένα μήνυμα χιλιοειπωμένο: Χαρείς (!) όπως είσαι, γιατί αύριο δεν ξέρεις τι σε περιμένει… Αν και τέτοιες αγχωτικές π@π@ριές, αποφεύγω να τις λέω, έτσι έχει!! «Άδραξε τη μέρα»…ήρεμα όμως! Μην τρελαίνεσαι!

Πέμπτη 25 Ιουνίου 2015

Πτώση σε μία καφετέρια...



Συχνά πιστεύω πως μπορώ να κάνω πράγματα χωρίς μια απαραίτητη προεργασία... Δεν μπορώ όμως, οπότε παίρνω τον μπούλον, και ησυχάζω! Μετά το ατύχημα, ο χρόνος που απαιτείται για να έχω μια αυθόρμητη αντίδραση, δεν είναι ο φυσιολογικός... Είναι που είχα συνηθίσει να αντιδρώ χωρίς να το σκέφτομαι ενδελεχώς (…μη χέσω!) πρώτα! Έχει μειωθεί σημαντικά η απόδοσή μου όμως…FUCK!!  Πολύ λίγα πράγματα κάνω αντανακλαστικά πια, και αυτά μετά από ασκήσεις…

Έτσι κι εκείνη την μέρα! Είχαμε βγει για καφέ με κάτι φίλες μου, τελειώσαμε, και ήρθε η ώρα να φύγουμε... Κανονικά, έπρεπε να περιμένω την φίλη μου για να με βοηθήσει να σηκωθώ... Αλλά μπορούσα και μόνη μου! Και όντως μπορούσα... Έχω σηκωθεί άπειρες φορές, αλλά εκείνη τη μέρα γλίστρησα! Ευτυχώς, ήμουν ακόμα δίπλα στον καναπέ κι έπεσα πάνω του, οπότε δεν χτύπησα... πολύ!! Δεν γέμισα τον τόπο αίματα δηλαδή, γιατί μια τεράστια μελανιά στο πωπουδέλι και το μπούτι, την έκανα!!

Τρίτη 23 Ιουνίου 2015

Ταξίδι με το αυτοκίνητο!

         
  Η μητέρα μου είναι από ένα χωριό του Έβρου, κι εγώ και τα αδέρφια μου μεγαλώσαμε στην Αλεξανδρούπολη, οπότε οι περισσότεροι φίλοι και συγγενείς μας βρίσκονται εκεί! Πηγαίνουμε λοιπόν, όσο πιο συχνά μπορούμε! Κι επειδή θέλουμε το αυτοκίνητο για να μετακινούμαστε, πηγαίνουμε με αυτό από την Αθήνα μέχρι τον τελικό προορισμό μας … Ταλαιπώρια,  οφείλω να ομολογήσω, αλλά έχει και τα καλά του…

           Ουχί για εμένα βέβαια… Είναι που είμαι ένα καλομαθημένο κ@λόπαιδο μάλλον! Ή και όχι… Όλο το πίσω κάθισμα…άντε λίγο πάνω από το μισό, είναι στη διάθεσή μου! Αν ήμουν χόμπιτ δηλαδή, μια χαρά θα ήμουν…Πιάνομαι λίγο μετά από κάποιο όριο, αλλά δε βαριέσαι;; Πώς κάνω έτσι;;; Η λεφτουδιά που έχουμε φυτεμένη στο Δράπανο, δεν βγάζει αρκετούς καρπούς, κι έτσι  πρέπει να κάνουμε θυσίες…

Κυριακή 21 Ιουνίου 2015

Κινέζικο εστιατόριο




Γράφω πολλές ιστορίες για την Αγγλία, και θα με περάσετε για καμιά ψωνάρα…Τι να κάνω όμως; Εκεί μένει ο μεγάλος μου αδερφός, και σε αυτά τα ταξίδια μου έχουν συμβεί αρκετά αστεία πράγματα…

Όπως τότε, που πήγαμε σε ένα κινέζικο εστιατόριο… Από την αρχή, με το που μπήκαμε δηλαδή, στραβώσανε… Έφταιγε μάλλον, το ότι φτάσαμε πέντε λεπτά πριν κλείσουν την κουζίνα… Παρά τρίχα βέβαια, αλλά προλάβαμε! Δεν προλάβαμε;; Τι να σου κάνω κύριε Κινέζε μου;; Εννιάμιση η ώρα, που εσύ τελειώνεις, εμείς αρχίζουμε το φαί!! Είσαι υποχρεωμένος να μας εξυπηρετήσεις, αφού μας άφησες να μπούμε… Και να μην έχεις μια μούρη ως το πάτωμα!! Αλλιώς, πες μας ότι κλείσατε και διώξε μας! Κι αν σου έχει σκοτώσει τη μάνα κάποιος Έλληνας, δεν σου φταίω εγώ!! Μπορεί να μοιάζουμε και να σου τον θυμίζουμε…λέμε τώρα, αλλά μη μας πρήζεις!

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2015

«Δεν είναι παντού πισίνα, κοπελιά!»




Η κολύμβηση δεν είναι επικίνδυνη για μένα…ΝΟΜΙΖΩ!!! «Δεν είναι παντού πισίνα, κοπελιά!»… Το θέμα είναι, πως μέσα στην πισίνα είμαι σαν τον αστροναύτη! Κουνιέμαι πέρα-δώθε, και δεν παίζει να πέσω… 

Έχω φάει δηλαδή, κάτι ηρωικότατες τούμπες στα ρηχά της θάλασσας, αλλά και τι να λέει;;; Μια χαρά πέφτω με το κεφάλι, αλλά βρίσκω το νερό ΕΥΤΥΧΩΣ, και δεν το σπάω… Το κεφάλι, όχι το νερό!

Όταν είμαι στην πισίνα κοινώς, όπου οι συνθήκες κυματισμού είναι ιδανικές…ανύπαρκτα κύματα δηλαδή, όλα μια χαρά!  Όσο πιο βαθιά, τόσο πιο καλά! Δεν είναι το ίδιο στη θάλασσα όμως! Μετά το ατύχημα, σε αντίθεση με τους φυσιολογικούς ανθρώπους, μόλις ακουμπήσει λίγο νερό το πρόσωπό μου, κατευθείαν πάω να πάρω αναπνοή!  

Αντανακλαστικά! Ευτυχώς στις βουτιές, προετοιμάζομαι ψυχολογικά και αντέχω…και 5 δευτερόλεπτα… ΓΟΥΑΟΥ δηλαδή! Αλλά όταν έχει έστω και λίγο κύμα, έχω πρόβλημα! Δεν μου έχει συμβεί…προφανώς, αλλά νομίζω πως θα πνιγόμουν σε μια κουταλιά νερό! Είχαμε πάει λοιπόν πέρσι, μια ωραία πρωία, για μπάνιο!! Τι ωραία που ήτανε!! Πώς είναι σήμερα;; Που φυσάει σαν τοιούτος;; Εεε, καμία σχέση! Ηρεμότατη η θάλασσα, πολύ ζεστή, χωρίς τους κάφρους με τα σκάφη τους ακόμη, οπότε εγώ ανοίχτηκα λίγο παραπάνω…Έξω από το λιμανάκι, εκεί που κάνω μπάνιο, έχει γύρω στα έξι μέτρα βάθος, αλλά δεν έχω θέμα γιατί είπαμε: όσο πιο βαθιά, τόσο πιο καλά! Είναι που έχει άμμο από κάτω βέβαια, γιατί αν είχε βράχια…εεε, έναν πανικό θα τον πάθαινα! 

Κολυμπούσα αμέριμνη λοιπόν, όταν άρχισε ξαφνικά να σηκώνει κύμα… Ή που ήταν πολύ απότομο, ή που εγώ είχα απορροφηθεί… Όπως και να’χει, ακούω ξαφνικά τον πατέρα μου να με φωνάζει προς τα έξω… Μπορεί να μη μου φαίνεται, γιατί ήμουν πάντα υπάκουος και όχι αντιδραστικός χαρακτήρας, αλλά τώρα τελευταία, νευριάζω πολύ όταν μου λένε τι να κάνω! Τον βλέπω δηλαδή να χτυπιέται και να φωνάζει… «Show θα γίνουμε πάλι», σκέφτομαι… Γυρνάω ανάσκελα, και ήρεμα-ήρεμα, βγαίνω έξω! Είχε πάθει υστερία, φώναζε, με έκανε ξεφτίλα μπροστά σε όλους τους ογδοντάχρονους θαμώνες της «πλάζ», αλλά έχει χάρη! Γενικά έχει χάρη, γιατί έχω μεγάλη καρδιά! 

Μετά που ηρέμισε βέβαια μου εξήγησε πως έχει την ευθύνη μου και αγχώνεται πολύ!  Είναι και καρδιακός, οπότε θα του είναι δύσκολο να με σώσει… Ο  Μitsος μου! Βλακείες κοινώς, γιατί μια χαρά νεανίας είναι…για μένα!! Σοβαρά τώρα, εκεί δημιουργούνται ρεύματα, και τραβάει η θάλασσα… Έχουν πνιγεί άνθρωποι, οπότε δικαιολογείται! Το συμπέρασμα είναι το κλασικό: προσπαθούμε να είμαστε ήρεμοι και χαλαροί!! 

Τα λέμε πάλι!

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2015

Ταξίδι με πλοίο

Η αλήθεια είναι πως μια τάση φυγής την έχω! Και όχι μόνο από το φαντασμαγορικο Δράπανο, από όπου όλοι θα καταλάβαιναν τους λόγους… Από  παντού! Πάω, κάθομαι κάμποσες μέρες, άλλοτε λίγες και άλλοτε περισσότερες,  και μετά γίνομαι η σπασίκλα του αιώνα, γιατί ΑΠΛΑ θέλω να φύγω… Και θέλω να φύγω, επειδή όπως λέει και το μπλογκ, είμαι αντιξύσασσα: κάθομαι που κάθομαι σχεδόν συνέχεια, εεεεε δεν θέλω να ξύνω κιόλας! Να μην έχω να κάνω τίποτα! Και στο Δράπανο, παρόλα τα κακά του, έχω οργανωθεί και όλο και κάτι κάνω…το καλοκαίρι! Γιατί το χειμώνα…κλάφτα Χαράλαμπε!!


Τετάρτη 17 Ιουνίου 2015

Στο κολυμβητήριο!

Γεγονός είναι, πως δύσκολα αντιλαμβάνεται ο πολύς ο κόσμος, πώς μπορώ εγώ να πηγαίνω χαρούμενη στο κολυμβητήριο και να μπαίνω μόνη μου στην πισίνα …Κι αυτό γιατί έξω κινούμαι κάπως…χάλια θα έλεγα. Αλλά έτσι έχει! Αφού κι εγώ με θαυμάζω! 

Ξεκίνησα από δω από τα Χανιά, κι έτσι το χειμώνα που δεν πάω θάλασσα, πάω στην πισίνα!! Το κολυμβητήριο στην Αλεξανδρούπολη βέβαια, είναι οργανωμένο και έχει αποδυτήρια για ΑΜΕΑ… Μπαίνουν και άσχετοι, γιατί είναι καθαρά, είπαμε,…αλλά εγώ έχω προτεραιότητα πάντα! Την δικαιούμαι άλλωστε! Εδώ στα Χανιά λοιπόν, ήταν κάπως δραματική η κατάσταση στην αρχή! Κοινά αποδυτήρια, μία τουαλέτα… ΔΡΑΜΑ!!