Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2015

στη θάλασσα…

Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει οι περισσότεροι, ένα κόλλημα με το υγρό στοιχείο, το έχω! Ταύρος είμαι βέβαια… Ζωόδιο της γης! Επηρεάζομαι μάλλον από τον ωροσκόπο μου όμως… Παρθένος! 
Έχω σοβαρές αναζητήσεις, η αλήθεια είναι…αλλά ας ξαναγυρίσω στο θέμα μου! Α ναι! Μιλούσα για το νερό, και συγκεκριμένα για την θάλασσα.

Πολύ μου αρέσει! Κι έχουμε βρει ένα σημείο που πληροί όλες τις προϋποθέσεις για την είσοδό μου: ένα λιμανάκι : 1ον. Με ράμπα για να πηγαίνεις από το δρόμο δίπλα στο νερό. 2ον.Με θέση για να βάζω την καρεκλλλλίτσα μου δίπλα σε ένα τοιχάκι για να ακουμπάω την πραμάτεια μου, και 3ον με μεγάλο βάθος έγκαιρα, για να μη περπατάω και περπατάω, από όταν θα μπω μέχρι να αρχίσω το κολύμπι!
Πρέπει να τονίσω βέβαια, πως στο παρελθόν, μόνο 5-6 ψαροκάικα άραζαν εκεί, και μόνο σε θεωρητικό επίπεδο ήταν λιμάνι! Οι ψαράδες δηλαδή, σέβονταν τους λουόμενους και υπήρχε μια ισορροπία! Αυτό έχει αλλάξει πια, αλλά για μένα δεν είναι εύκολο να βρίσκω καινούριο θαλασσινό στέκι… Και τι εννοώ πως έχει αλλάξει το μέρος…

Πρώτα από όλα, δεν έχω που να βάλω την καρεκλλλλίτσα μου!!! Το μέρος ΜΟΥ (ΜΟΥ το τονίζω, γιατί είμαι κτητική μάλλον, κι αυτό δεν είναι καλό… Είμαι από τις πιο παλιές εκεί όμως …) Το μέρος μου λοιπόν, είναι είτε πιασμένο από ξαπλώστρες άσχετων φλώρων, που είναι και νέοπες…είτε από καραβάκια που φορτώνονται με τουρίστες, για να αρμενίσουν στα πέλαγα… Άσε που είναι και βρωμιάρηδες! Πέρσι, βρήκαμε ένα μπειμπιλίνο με…κόπρανα (σκατούλες, ευγενικά!) πάνω στο τοιχάκι! Δεν είχε κάδο εκεί κοντά βέβαια…αλλά ΔΕ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΥΡΑ ΜΟΥ!!!! ΒΑΛΤΟ ΣΤΟ ΠΟΠΟΥΔΕΛΙ ΣΟΥ!!! ΟΡΙΣΤΕ ΜΑΣ!!! 

Οι πιο ωραίοι βέβαια, είναι οι χαρωποί βαρκάρηδες, που έρχονται γκαζωτοί ως την άμμο!! Κολυμπάω ανάσκελα, οπότε δεν έχω οπτική επαφή, και αγχώνομαι μήπως ο τύπος με το βαρκάκι του δε με δει, και γεμίσουμε τη θάλασσα αίματα…Το καλό είναι, πως όταν κάνω ύπτιο, αντιλαμβάνομαι έγκαιρα τον ήχο της μηχανής, κι έτσι παθαίνω ΕΓΚΑΙΡΑ τον πανικό!! Δεν προλαβαίνω να πάω πουθενά, γιατί δεν είναι μεγάλη η ταχύτητά μου, και όλοι έρχονται κατά πάνω μου, μια και είμαι στην είσοδο του λιμανιού! Ευτυχώς κανείς δεν με έχει πατήσει ακόμα, όπως είναι φανερό, αλλά στη θάλασσα πάμε για να ηρεμήσουμε κύριοι!! Όχι για να αγχωνόμαστε μη γεμίσει το νερό με τα μέλη μας!!!

Αυτά!! Τα λέμε!!

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2015

Σε μιαν άλλη βόλτα…

Είναι γεγονός πως ο καθένας μας πρέπει να έχει επαφή με το χωροχρονικό συνεχές! Συμβαίνει βέβαια σε όλους κάποιες στιγμές, είτε επειδή είμαστε ταραγμένοι, είτε πολύ απορροφημένοι από κάτι, να χανόμαστε! Φαίνεται στην αντίδραση και τη φάτσα του άλλου όμως, αν είναι στιγμιαίο γεγονός, ή συνήθεια χρόνων το να έχει ξεφύγει… Οι συγκροτημένοι άνθρωποι το αποφεύγουν! Αν και δεν θέλει ιδιαίτερη εξυπνάδα για να καταλάβεις πως δεν πρέπει να κυκλοφορείς σαν χάχας…σαν ονειροπαρμένος…σαν χαμένος…σαν ξεκάρφωτος…(θέλετε κι άλλους χαρακτηρισμούς;;;), στους δρόμους!