Είναι γεγονός πως ο καθένας μας πρέπει να έχει επαφή με το χωροχρονικό συνεχές! Συμβαίνει βέβαια σε όλους κάποιες στιγμές, είτε επειδή είμαστε ταραγμένοι, είτε πολύ απορροφημένοι από κάτι, να χανόμαστε! Φαίνεται στην αντίδραση και τη φάτσα του άλλου όμως, αν είναι στιγμιαίο γεγονός, ή συνήθεια χρόνων το να έχει ξεφύγει… Οι συγκροτημένοι άνθρωποι το αποφεύγουν! Αν και δεν θέλει ιδιαίτερη εξυπνάδα για να καταλάβεις πως δεν πρέπει να κυκλοφορείς σαν χάχας…σαν ονειροπαρμένος…σαν χαμένος…σαν ξεκάρφωτος…(θέλετε κι άλλους χαρακτηρισμούς;;;), στους δρόμους!
Ήμασταν λοιπόν με τον πατέρα μου, κλασικά, σε μια από τις συνηθισμένες μας πια, βόλτες… Με έχει βολέψει αφάνταστα το ότι δεν πονάει κάπου, οπότε μπορεί να περπατάει, και το ότι του έχει συστήσει ο καρδιολόγος να κόβει δρόμους κι εκείνος!! Είμαστε λοιπόν, μια χαρούμενη ατμόσφαιρα! Πώς τσαντίζομαι εντωμεταξύ, όταν σκάνε μύτη κάτι συγγενείς, με το ύφος το : «Εεεε, εσύ που είσαι συνταξιούχος, κάθεσαι όλη μέρα και τα ξύνεις!»… Δε νομίζω Τάκη!!… Ευτυχώς που είναι συνταξιούχος, και έχει ώρα να ασχολείται και μαζί μου, δεν λέτε;;
Περπατούσαμε λοιπόν στην Αλεξανδρούπολη σε κάτι δρόμους, και όπως είναι φυσικό τέλειωσε πάλι το πεζοδρόμιο και έπρεπε να περάσουμε απέναντι! Είχε και ράμπα εκεί (ω του θαύματος δηλαδή!), οπότε όλα καλά και όλα ανθηρά! Είχε ήδη σταματήσει ένα αυτοκίνητο πριν ξεκινήσει η ράμπα, στα δεξιά μου,… Οπότε ο επόμενος ή που θα σταματούσε μπροστά μου και θα μου έκοβε το δρόμο (αφού γύρω του, δεν χωράω μαζί με τον πατέρα μου να περάσω…), ή που θα σταματούσε λίγο πριν τη ράμπα, για να με αφήσει να περάσω… Πού τέτοια ευγένεια όμως!!! Του είχαν πει μάλλον πως μοιράζανε φοντάν παρακάτω, και βιαζότανε…
Περίμενα υπομονετικά λοιπόν, κανένα δίλεπτο, μέχρι που έφυγε ο πρώτος, αλλά ο δεύτερος δεν ξεκουνούσε!! Και να πεις πως τον είχε πάρει ο ύπνος, να το δεχτώ! Θα έπεφτε πάνω στο τιμόνι και θα τον ξυπνούσε η κόρνα…Καθότανε αμέριμνος… Μιλούσε με την διπλανή του, μάλλον κόρτε της έκανε, και δεν ξεκουβαλούσε, να φύγει από μπροστά μας! Μέχρι που τον συνέφερε η αγριοφωνάρα του πατέρα μου… «ΞΕΚΙΝΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑΑΑΑΑ!!!»… Ακόμα γελάω!! Αφού κι εγώ τρόμαξα!! Είναι άγριο αγόρι ο πατέρας μου!
Η συμβουλή μου λοιπόν;; Να προσπαθείτε να μην είστε στον κόσμο σας!! Μια επαφή με το περιβάλλον να την έχετε!! Αυτό!
Τα λέμε πάλι!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου