Κυριακή 30 Ιουνίου 2024

Ράμπες

Η ζωή ενός κινητικά ανάπηρου ανθρώπου μπορεί να γίνει πολύ καταθλιπτική… Είπα λοιπόν, να βοηθήσω όσους πιθανόν ταυτιστούν μαζί μου, αλλά και τον εαυτό μου, με αυτά τα κείμενα.

Με λένε Πελαγία, και μετά από ένα τροχαίο ατύχημα, έχω αποκτήσει κινητική αναπηρία…Ευτυχώς, δεν είμαι κλινήρης…αλλά δεν περπατάω κιόλας… Πρέπει πάντα να με κρατάει κάποιος για να μην σαβουριαστώ και γελάμε… Οι άλλοι θα γελάνε δηλαδή… Εγώ θα κλαίω! 

Στο πρώτο αυτό κειμενάκι λοιπόν, θα μιλήσω για τις ράμπες στα πεζοδρόμια και όχι μόνο… Ξέρετε, αυτά τα επικλινή κομμάτια τσιμέντου, που ενώνουν το πεζοδρόμιο με το δρόμο, για να μπορούν να ανέβουν επάνω τροχήλατα μέσα, που δεν μπορούν να σκαρφαλώσουν στο σκαλί…Ε αυτά! Για αναπηρικά καροτσάκια, μωρουδιακά καροτσάκια, καροτσάκια λαϊκής, καροτσάκια γενικότερα…ΚΑΡΟΤΣΑΚΙΑ! Όχι αυτοκινητάκια! Μπορεί να υπάρχουν στα πάρκινγκ, και καλά κάνουν και υπάρχουν για να μη ρημάζονται τα αμορτισέρ του κοσμάκη…αλλά ως εκεί! Οι ράμπες στα πεζοδρόμια ΔΕΝ είναι για να ανεβαίνουν πάνω τα αυτοκίνητα, συνήθως, ούτε για να παρκάρουν μπροστά!! Ω ναι, λυπάμαι που σας φέρνω εγώ αυτό το θλιβερό μαντάτο, και ενώ το είδατε στα σήματα δεν δώσατε και πολλή σημασία, αλλά απαγορεύεται να κλείνετε τις ράμπες… Άκου τώρα!!

Και πάω στο άλλο, το καλύτερο τώρα… Έφτιαξες το μαγαζάκι σου ωραία και καλά, αλλά δεν σου έφτανε ο χώρος να κάνεις μια αξιοπρεπή είσοδο… «Ας είναι! (σκέφτεσαι) Θα φΚιάξω 2-3 σκαλάκια για τα πανηγύρια, για να εξοικονομήσω χώρο!»…Έρχεται όμως το «καταραμένο» δημόσιο, και σου λέει: «Λυπάμαι κύριε! Πρέπει να φτιάξετε και ράμπα!!»… «Φτου σου!» (σκέφτεσαι τώρα)…Και κάπως έτσι προκύπτουν οι ράμπες με >45% κλίση…Μικρή έκταση, μεγάλο ύψος…μαθηματικά ξέρουμε! Και οι εργολάβοι ξέρουν βέβαια, αλλά… 

Μολονότι οι συμβουλές είναι το χειρότερό μου…προσπαθώ αλλά δεν μπορώ να τις τηρήσω, θα αναφέρω στο τέλος κάθε κειμένου κάνα-δυό… Καλό είναι να προσπαθήσουμε να τις εφαρμόσουμε, γιατί αλλιώς, εγώ τουλάχιστο, δεν πάω καλά…Με κόβω έγκλειστη σε κανένα ψυχιατρείο… Όσον αφορά τις ράμπες στα πεζοδρόμια λοιπόν, ένας αστυνομικός μου είχε πει κάποτε, να σπάω τα φανάρια όποιου παρκάρει, με δική του κάλυψη… Ακραίο…Δική μου συμβουλή; Γράψε σε χαρτάκια  «Είμαι γαϊδούρι! Παρκάρω όπου γουστάρω! Δεν σέβομαι τις ράμπες! Πάω να φάω έναν κουβά σκατά και έρχομαι!», και κόλλα το στο παρμπρίζ του κάθε βλάκα! Όσο για τις απόκρημνες ράμπες, να σκέφτεσαι πως αυτοί τουλάχιστον έχουν…

Αυτά! Τα λέμε!

Τουαλέτες

Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα πραγματικά κορυφαίο και με πολύ ψωμί θέμα: Τις τουαλέτες!!!…Είναι κάπως αδόκιμο  το να ταιριάζω το ψωμί με τις τουαλέτες…αλλά ας το προσπεράσουμε! Συνήθως λοιπόν, υπάρχουν τουαλέτες για ΑΜΕΑ στα μαγαζιά! Έτσι θα έπρεπε τουλάχιστον… 

Με το χαρτί υγείας τους, το κρεμοσάπουνό τους, το ειδικό χερούλι για να μπορείς να πιαστείς και να κάτσεις σαν άνθρωπος αν δεν περπατάς, και άλλα τέτοια όμορφα…Κομπλέ! Και είναι πάντα πεντακάθαρες, γιατί πέφτουν σε αχρηστία! Ή και όχι: τις χρησιμοποιούν κάποιοι «πονηροί» αρτιμελείς…

Δεν υπάρχουν ειδικές τουαλέτες παντού και πάντα όμως… Και  την βρώμα, που εν μέρει ,με τον ίδιο τρόπο την αντιμετωπίζουν και οι αρτιμελείς, να την δεχτώ… Τη στενωσιά;; Φτάνεις χαρούμενος με το καρότσι σου έξω από το WC, και τα κάνεις πάνω σου μάλλον, γιατί δεν μπορείς να μπεις μέσα…Γιατί αν περπατάς, χωράς κουτσά-στραβά… και για μένα δηλαδή, που δεν περπατώ αλλά αν κρατιέμαι δεν έχω θέμα, μια χαρά! Ίσα-ίσα που είναι ήσυχοι και οι δικοί μου, γιατί ΑΠΛΑ δεν χωράω να πέσω! 

Και άντε και μπήκα… Αν δεν υπάρχει χαρτί υγείας, που θα κάτσω;; Να σας θυμίσω πως οι κινητικά ανάπηροι, δεν έχουμε δύναμη στα πόδια, οπότε πρέπει να κάτσουμε για να κάνουμε πιπί μας…Και για να μην έρθει σε επαφή το μεταξένιο μας κωλαράκι με την βρωμερή λεκάνη, κάτι πρέπει να στρώσουμε… Χαρτί υγείας συνήθως αλλά ευτυχώς κυκλοφορούν κάτι καλύμματα τουαλέτας μιας χρήσεως…Οπότε το λύσαμε κι αυτό! Μόνο οι Τούρκικες τουαλέτες δεν σώζονται με τίποτα, αλλά ευτυχώς δεν τις συναντώ συχνά!

Το καλύτερο βεβαία είναι, όταν οι τουαλέτες βρίσκονται σε διαφορετικό όροφο…Αααα, πολύ όμορφα! Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί δεν κυκλοφορούν οι ανάπηροι στην Ελλάδα! Γιατί είμαστε τριτοκοσμικοί…να γιατί! Να σοβαρευτώ όμως! Τι προτείνω;

  • 1) Όταν ξέρουμε ότι θα βγούμε έξω, να μην πίνουμε νερό! Γενικά να μην πίνουμε δηλαδή, γιατί μπορεί να τύχει κάποια απρόοπτη έξοδος… Εξάλλου, σε τι κάνει καλό;; (…παντού μήπως;;;)
  • 2)Να έχουμε πάντα σε μια τσάντα (ταξιδιωτική κατά προτίμηση…): καλύμματα, χαρτιά υγείας, μωρομάντηλα…Αυτό βέβαια, αν έχουμε κάποιον άλλο να κουβαλάει την πραμάτεια μας!
Τέλος πάντων… Αν όλα τα προηγούμενα σας φαίνονται γελοία, πρέπει να με βοηθήσετε στην προσπάθειά μου να κατασκευάσω έναν μηχανισμό εξαύλωσης των ούρων… Ή πιο απλά, μετατροπής τους σε άοσμο ατμό πριν την έξοδό τους! Προς το παρόν, μόνο τις ιδέες έχω διαμορφώσει…Αν πάλι σας φαίνονται νορμάλ, πρέπει να ανησυχήσετε! Κάτι τέτοια αναίσθητα ζώα έχουν πλημμυρίσει τον κόσμο και πάμε κατά διαόλου…θα έλεγα! Αλλά είμαι Κυουρία και δεν το λέω!
Αρκετά ταράχτηκα! 

Τα λέμε!!

Εμπόδια στο δρόμο

Είναι μερικά πράγματα, που για κάποιον αρτιμελή δεν έχουν σημασία… απλά τα προσπερνάει! Ρουφάει την κοιλιά του, για να μη πιάνει πολύ χώρο… κάνει πλάγια βήματα…κατεβαίνει μια στιγμή απ’το πεζοδρόμιο… Κάτι βρίσκει να κάνει βρε αδερφέ, όταν ένα δέντρο π.χ., του κλείνει το δρόμο… Δεν είναι όμως το ίδιο για κάποιον με κινητική αναπηρία!

Σκηνικό: είσαι με το καρότσι σου κι εκεί που περπατάς αμέριμνος: ΤΣΟΥΟΥΟΥΠ το δέντρο… Εντωμεταξύ, μην φαντάζεστε και κανένα μεγάλο πεζοδρόμιο! Ούτε καν! Ενάμιση μέτρο πλάτος στην καλύτερη! Και για να ανεβάσω λίγο ακόμα τον πήχη… τον δείκτη δυσκολίας…την απόδοση, γιατί δεν είμαστε και τίποτα φλώροι, είναι παρκαρισμένα αυτοκίνητα στην άκρη του πεζοδρομίου, και δεν μπορείς να κατέβεις…Λαμπρά;;;

Άλλο τώρα… «Περπατάς» πάλι χαρούμενος, και ξαφνικά βλέπεις ένα αυτοκίνητο σκαρφαλωμένο στο πεζοδρόμιο, παρκαρισμένο μπροστά σου! Εννοείται, πως δεν χωράς από πουθενά! 

Άλλο: Σε κάποιο σημείο είναι τελείως σκαμμένο το πεζοδρόμιο… Καποιανού του είχε χαλάσει ο βόθρος μάλλον, οπότε κάνεις την καρδιά σου πέτρα, και κατεβαίνεις στον δρόμο… Δεν είναι δα και καμία λεωφόρος ταχείας κυκλοφορίας! Που λεωφόρος μπορεί να μην είναι, αλλά μια ταχεία κυκλοφορία πάντα την πετυχαίνεις! Όλο και κάποιος θα βρεθεί που ξέχασε τον θερμοσίφωνα αναμμένο και πρέπει να βιαστεί τώρα! Μπορεί να ανατιναχτεί η πολυκατοικία…να πάρει φωτιά το τετράγωνο λέμε! Οπότε, πρέπει να βιαστεί!

Η συμβουλή της ημέρας τώρα εεε;;; Μία λύση θα ήταν να αρχίσετε τα μπινελίκια! Να γίνετε ο αντιπαθητικός ανάπηρος της περιοχής, ή ο ανάπηρος με τα ψυχολογικά προβλήματα, που τα βάζει με όλους…Καθόλου δύσκολο! Και δεν χρειάζεται ΚΑΝ να είσαι ανάπηρος! Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, απλά στην περίπτωση της αναπηρίας είναι ευκολάκι…Απορρίπτεται όμως! Μπορείς να είσαι ήρεμος και χαλαρός με όλα;; ΌΧΙ! Το ξέρω! Άλλοι κάνουν χρόνια γιόγκα για να το καταφέρουν… αλλά, λυπάμαι, αυτή είναι μέσες-άκρες η λύση που προτείνω: χαλάρωση και προσπάθεια για εύρεση εναλλακτικής λύσης!!

«-Ευχαριστούμε ρε Πελαγία… Μας υποχρέωσες πάλι!» 
Ε, τι να κάνω κι εγώ;; Λέω αυτά που πρέπει να κάνουμε, άσχετο αν δεν μπορούμε… 
Τα λέμε ξανά!

Παραλίες



Ήρθε το καλοκαίρι πάλι φέτος, οπότε κι εγώ , όπως και κάθε άλλος «αργόσχολος» ανάπηρος, θέλουμε να πάμε στη θάλασσα… «Παρ’τον μπούλον κοπελιά, που μου θες και θάλασσα! Δεν κοιτάς τα χάλια σου, λέω γω!».Γιατί μπορεί ο καθένας προσωπικά και μεμονωμένα να αρνείται ότι σκέφτεται έτσι, η γενική διάθεση όμως, όπως την εκλαμβάνω εγώ, είναι τέτοια! Η μόνη μου διαφωνία είναι πως μπορεί να μη με θεωρούν κοπελιά πια…Κατά τα άλλα, συμφωνώ με τον εαυτό μου!

Φορτώνεις τα μπαγκάζια σου λοιπόν, και βουρ για τη θάλασσα!…Ώπα όμως! Υπάρχουν μερικές βασικές παράμετροι που πρέπει να σκεφτείς:
  • 1.Να είναι προσβάσιμο το μέρος! Τι να το κάνω δηλαδή αν υπάρχει ράμπα που ενώνει ΑΠΛΑ, το δρόμο με την άμμο! Και μετά τι; Θα πετάξω ας πούμε;
  • 2.Να μην υπάρχουν ΠΑΝΤΟΥ, ξαπλώστρες με ομπρέλες των καφετεριών! Να άλλο ένα σημείο ΑΠO ΤΑ ΛΙΓΑ ομολογουμένως, που συμφωνούμε με τους αρτιμελείς, για εντελώς διαφορετικούς όμως λόγους… Εγώ συγκεκριμένα, δεν μπορώ να κάτσω στην ξαπλώστρα! Άσε που πάω κάθε μέρα για μπάνιο, και κάθομαι περίπου μία ώρα στην καλύτερη, μέσα στη θάλασσα !!Οπότε, δεν χρειάζομαι ούτε την ομπρέλα σας, ούτε την ξαπλώστρα σας κύριοι! Που δεν είναι και δωρεάν… Λίγο χώρο θέλω μόνο για να βάλω την καρεκλίτσα μου, κι ένα… «ακουμπιστήρι» για ν’ακουμπήσω τα πράγματά μου…κοντά στη θάλασσα το ακουμπιστήρι! Γιατί αν είναι να «περπατάω» το πράσινο μίλι από εκεί που κάθομαι, μέχρι τη θάλασσα…βράστα κι άστα!…

Αυτά είναι τα βασικά νομίζω…Για κάποιον που έχει έναν στάνταρ βοηθό (τον πατέρα μου εν προκειμένω…)! Γιατί αν ήμουν μόνη μου, με τα κιάλια (κι άααααμα!) θα την έβλεπα τη θάλασσα! Πολύ ενοχλητικό το να εξαρτάσαι από τους άλλους βέβαια! Ζυγίζεις τα πράγματα όμως, και υπολογίζεις τα υπέρ και τα κατά…