Σάββατο 28 Μαΐου 2016

όταν πήγα μια βόλτα…

Τώρα που πιστεύω πως έγραψα τα περισσότερα γενικά, θα γράφω προσωπικές εμπειρίες! Μπορεί να έχουν ήδη συμβεί, ή πρόκειται ενδεχομένως να συμβούν σε καθέναν κινητικά ανάπηρο…νομίζω, και θα έχουν ενδιαφέρον! Εκτός και αν έχουν συμβεί μόνο σε μένα, επειδή είμαι γκαντέμω, οπότε πάσο!

Τελευταίως λοιπόν, περπατώ λίγο! Κάπως αλλόκοτα βέβαια, αλλά έτσι έχει! Σε όποιον αρέσω (όχι σε μένα πάντως)! Πιάνω τον πατέρα μου αγκαζέ, και κόβουμε δρόμο! Παίρνουμε σβάρνα τους δρόμους λοιπόν, για να μη βαριέμαι και γκρινιάζω… Σχεδόν κάθε μέρα το απόγευμα, περπατάμε μια και είναι και αγχολυτικό, και καλή γυμναστική…

Μια μέρα, καθώς περπατούσαμε, είχε στενέψει πολύ ο δρόμος, γιατί κλασικά μια καφετερία είχε βγάλει τα τραπέζια της έξω! Δεν μπορούσε να με προσπεράσει κάποιος γιατί μαζί με τον πατέρα μου πιάνουμε και τα δύο ρεύματα… Και το πήγαινε, και το έλα! Αλλά δεν κρατάει πολύ το στένωμα, και εκτός αυτού ΕΣΥ είσαι από πίσω μου κύριος! Με βλέπεις, δεν σε βλέπω! Δεν έχω μάτια στο σβέρκο μου, ούτε εμφανίστηκα ξαφνικά…ουρανοκατέβατη! Κι αν βιάζεσαι τόσο, κάνε μας τη χάρη, και κατέβα από το πεζοδρόμιο! Μη στριμώχνεσαι σαν τον…ανόητο (κομψά) πίσω μου και με αγχώνεις!

Αυτό γίνεται πολλές φορές, και προσπαθώ να μην πτοούμαι… Δεν τα καταφέρνω πάντα, όπως σας έχω ξαναπεί, αλλά προσπαθώ να είμαι ήρεμη και χαλαρή…Εκείνη την μέρα όμως, είχα Άρη στον Πλούτωνα (?) μάλλον … 

Περπατούσαμε «χαρούμενοι» λοιπόν, και ήρθε και στριμώχτηκε ένα ζευγάρι μπαστουνόβλαχοι από πίσω μας… Βιάζεσαι κύριέ μου;; Πήρε φωτιά το σπίτι σου;; Πες μου να σταθώ μια στιγμή, και προσπέρασέ με! Αξιοπρεπώς! Μη κολλάς στην πλάτη μου, και μου σπας τα νεύρα! Όχι όμως!! Σκαρφάλωσε πρώτα αυτός, σε ένα τοιχάκι δίπλα μου και προσπέρασε χωρίς να με ακουμπήσει… Σωστόοος! Η γυναίκα δεν ήταν τόσο έξυπνη όμως και δεν απέφυγε την σωματική επαφή! Ε, κι εμένα μου «ξέφυγε» ο αγκώνας και την κοπάνησα… «Δεν έφταιγα εγώ κύριοι Δικαστές! Ανάπηρη είμαι! Δεν έχω πλήρη έλεγχο των μελών μου!» και καλά…

Δεν την έπαιρνε να μου πει και κάτι, γιατί αυτή είχε κάνει τη βλακεία… Οπότε, ούτε γάτα ούτε ζημιά! Εννοείται πως δεν είναι σωστό να σακατεύουμε τον κόσμο, και θα έπρεπε να ντρέπομαι…αλλά σας το λέω γιατί είχε πλάκα! Δεν είχε αφού;

Πέμπτη 26 Μαΐου 2016

…όταν είχα πάει στην αγορά!

Όπως ξέρετε, τώρα περπατάω κάπως, οπότε όταν θέλω να πάω κάπου συγκεκριμένα, με πάνε με το αυτοκίνητο όσο πιο κοντά γίνεται, και μετά συνεχίζω ποδαράτη… Τι πιο φυσιολογικό;; Για μένα δεν είναι όμως! Αν μπορούσα να μπω και μέσα στο μαγαζί με το αυτοκίνητο, θα το έκανα ΑΝΕΤΟΤΑΤΑ! Και όχι επειδή δεν θέλω να περπατάω, όπως οι περισσότεροι που το κάνουν!! Ίσα-ίσα! Μου αρέσει! Με διασκεδάζουν οι βόλτες! Απλά γιατί πολλοί άνθρωποι είναι αναίσθητοι (πολύ ευγενικά!), και πέφτουν πάνω μου…

Σκηνικό: Έχω κατεβεί στην αγορά για να αγοράσω παπούτσια… Αν ήταν κάτι άλλο θα μου το αγόραζε η μητέρα μου! Αλλά τα παπούτσια είναι από τα πράγματα που πρέπει να είμαι κι εγώ εκεί…Τώρα που το σκέφτομαι βέβαια, λίγα είναι τα πράγματα που μου παίρνουν άλλοι και μου αρέσουν τελικά … Είμαι λίγο ψώνιο, μάλλον, αλλά μόνο λίγο … Τι να κάνω;;; Αφού έχω προσωπικό γούστο …

Περπατώ «χαρούμενη» λοιπόν ,για να επιστρέψω στο θέμα μου, και βλέπω την άλλη τη βοδάρα να έρχεται κατά πάνω μου, κοιτώντας…το κινητό της! Τι περιμένει άραγε;;; Να κάνω εγώ στην άκρη;; Αυτό λοιπόν, είναι ένα σημείο που διαφωνώ πάντα με τον πατέρα μου! Του λέω πως όταν βλέπω τον άλλον να έρχεται σαν το μοσχάρι κατά πάνω μου, καλό είναι να κάνω στην άκρη… Ο πατέρας μου επιμένει να μην «παρεκκλίνω της πορείας μου»!! Εννοείται πως ούτε εγώ θέλω να είμαι θύμα! Έχουμε κι έναν εγωισμό κυρά μου! Που επειδή εσύ είσαι νούμερο, και δεν κοιτάς μπροστά σου, πρέπει εγώ να κάνω στην άκρη;!

Αλλά αφού θα τρακάρουμε… ΣΤΑΝΤΑΡ! Τελευταία στιγμή σταματάω πάντα, αλλά τρακάρουμε έστω και λίγο…Μετά μου ζητάνε συγνώμη και τέτοια, αλλά να το χέσω!! Το θέμα είναι να μην γίνει… Και αναρωτιέμαι: Γιατί μου συμβαίνει;;; Τόσο απαρατήρητη περνάω;; Είναι γεγονός πάντως, πως όταν περπατώ με τον πατέρα μου και τους ρίχνει το δολοφονικό του βλέμμα, σπάνια συμβαίνει! Συμβαίνει όμως! Όταν είμαι με την μητέρα μου πάλι, μόνο από πάνω μας που δεν περνάνε!

Το συμπέρασμα είναι, πως ο κόσμος βρίσκεται γενικά στην κοσμάρα του! Σε εμάς λοιπόν έγκειται το γεγονός του να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας! Για να καταλαβαίνουν, να το νοιώθουν πως υπάρχουμε, και να μην μας πατάνε….Θα με κράξετε μάλλον, αλλά δε με νοιάζει και πολύ…: Το θέμα είναι καθαρά εγκεφαλικό: Όταν προσέχουμε τον δρόμο μπροστά μας, και κοιτάμε έντονα κάποιον που πάει να μας τον κλείσει, δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα…ως επί το πλείστον! Αυτό!! 

Τα λέμε την επόμενη φορά!

Παρασκευή 20 Μαΐου 2016

…στην Τράπεζα

Εκείνη την ημέρα έπρεπε να πάω στην τράπεζα… Ήταν που πήρα επιτέλους την αποζημίωση για το ατύχημα, και έπρεπε να καταθέσω … τον πακτωλό χρημάτων…Τα τρία μου πήρα δηλαδή, αλλά καθόλου δεν θα το σχολιάσω…Θα κάνω βαθιές εισπνοές και εκπνοές και θα σκέφτομαι ευχάριστες εικόνες!! Λουλουδάκια, πεταλουδίτσες… Τέτοια πράγματα!

Όσην ώρα κανόνιζε τα διαδικαστικά ο πατέρας μου, εγώ ήμουν έξω με τη φίλη μου την κουλουρτζού! Είχε φως γιατί ήταν πρωί, είχε πολύ κόσμο, οπότε με αφήσαν για λίγο σε ένα παγκάκι…κι εγώ, άλλο που δεν ήθελα . Έπιασα κουβέντα μαζί της! Πολύ πονεμένη γυναίκα! Άστα!! Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως!

Τρίτη 17 Μαΐου 2016

Αυτοκτονικές διαθέσεις…

Η αλήθεια είναι πως όταν συνήλθα από το κώμα, δεν ήμουν και πολύ καλά…Μια ατέρμονη βλακεία (πως τα λέω η άτιμη!) διαπερνούσε τον εγκέφαλό μου! Ήμουν κυριολεκτικά βλαμμένο: είχα βλάβη στο στέλεχος και όχι μόνο… Τώρα βέβαια, μου φαίνονται γελοία αυτά που έλεγα, αλλά τότε νόμιζα πως όλοι συνομωτούσαν εναντίον μου! Ήταν όλοι συνεννοημένοι και μου πήγαιναν κόντρα! Ήταν που και καλά, νόμιζα ότι με είχαν αρπάξει εξωγήινοι και με γύρισαν στον πλανήτη μου.. Αυτήν την εντύπωση είχα όσο ήμουν σε κώμα.. Ότι με είχαν κλέψει εξωγήινοι..

Δευτέρα 16 Μαΐου 2016

Όταν έσπασα τη μύτη μου…

Εκείνη την μέρα, ο Κρόνος μου πρέπει να είχε βγει απ’την πορεία του… Δεν εξηγείται αλλιώς! Ήταν σίγουρα αστρικό το φαινόμενο…Ξύπνησα το πρωί ευτυχής, έφαγα το πρωινό μου, που είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας και δεν πρέπει να παραλείπεται, (άσχετο, αλλά να μη ρίξω κι εγώ το κοινωνικό μου μήνυμα;) και πήρα το μπαστούνι μου! Η αλήθεια είναι, πως δεν είχα πολλές μέρες που το είχα αγοράσει, κι έτσι δεν το είχα μάθει ακόμα… Ήμουν πολύ χαρούμενη όμως, γιατί περπατούσα μόνη μου, και με μεγαλύτερο εύρος κινήσεων από ότι με το πι…

Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016

Αναπηρία και κοινωνικότητα



Δεν ήμουν ποτέ ακοινώνητη… Ψυχή της παρέας δεν με έλεγες, αλλά ούτε και το ακοινώνητο ον… Μία μέση κατάσταση! Τώρα όμως, το έχω ξεφτιλίσει τελείως… Δεν φταίω εγώ βέβαια… Ο Τσίπρας φταίει, για όλα!
Σοβαρά τώρα, το πιστεύω πως η αναπηρία επηρεάζει σοβαρά την κοινωνικότητα του ατόμου, με διάφορους τρόπους…:

1.            Δεν μπορώ να πάω σε «ορθάδικο»… Και άντε, πείτε πως μου βρίσκουν μια καρέκλα… Γιατί σε stand, δεν ανεβαίνω εύκολα!!   Θα στέκονται όλοι, και εγώ θα κάθομαι;; Noooooooooooot!
2.                  Αν δεν υπάρχει πρόβλεψη για κατάλληλη τουαλέτα…δύσκολα τα πράγματα…
3.            Όταν οι φίλες μου σηκώνονται να χορέψουν, εμένα με λούζει κρύος ιδρώτας! Οφείλω να ομολογήσω βέβαια, πως όλο και κάποιος έρχεται να μου κάνει παρέα…Αλλά δεν μπορώ να στηρίζομαι στους άλλους! Θέλω να χειρίζομαι μόνη  μου τις καταστάσεις! Κι επειδή δεν μπορώ να κάνω τα «κουμάντα» μου, ούτε νοιώθω άνετα με το να βρίζω τον κόσμο συνέχεια, βάζω τα κλάματα και ηρεμώ! Καλό θα ήταν βέβαια, να μπορώ να ηρεμήσω χωρίς να κλαίω…αλλά, το δουλεύω ακόμα!
4.            Πρέπει να πηγαίνουμε σε ένα μαγαζί, και τέλος! Ταλαιπώρια!! Δεν σηκωνόμαστε εύκολα μετά…
5.            Πρέπει να με πάρει ένα αυτοκίνητο από το σπίτι…Αν και μπορώ να περάσω τους δρόμους! Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι αναίσθητα γουρούνια! Δεν μου κορνάρουν όλοι όταν «εμποδίζω» την κυκλοφορία… Σταματάνε κιόλας… Μαγικό;;;; Την άλλη φορά, κατεβαίναμε έναν μονόδρομο και για να βγω από το αυτοκίνητο, χωρίς να παρκάρει ο πατέρας μου, κλείσαμε το δρόμο… Ήταν από πίσω μας ένας ΖΗΤΑς με τη μηχανή του λοιπόν, και μας κόρναρε το άτομο!! Το ξέρω ρε φίλε πως η αποστολή σου είναι να πατάξεις την εγκληματικότητα…σήμερα!! τώρα!! αλλά μην είσαι και τελείως μ@λ@κ@ς! 
Καλά, θα μου πείτε πως αυτός είναι ένα «μεμονωμένο περιστατικό»… Δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί έτσι! Και έχετε δίκιο! Αλλά είναι επίσης γεγονός, πως η εξουσία διαφθείρει έναν απαίδευτο άνθρωπο, …Και αυτό, ήταν δεν ήταν είκοσι χρονών… Οι εμπειρίες του κάθε ανθρώπου ,λοιπόν,  και η εκτίμηση που δείχνουν οι άλλοι για το άτομό του, καθορίζουν τον χαρακτήρα του…σε μεγάλο βαθμό! Οπότε, μη με κρίνετε στο άσχετο...μπορεί και να θυμώσω!!
Τα λέμε!