Τρίτη 17 Μαΐου 2016

Αυτοκτονικές διαθέσεις…

Η αλήθεια είναι πως όταν συνήλθα από το κώμα, δεν ήμουν και πολύ καλά…Μια ατέρμονη βλακεία (πως τα λέω η άτιμη!) διαπερνούσε τον εγκέφαλό μου! Ήμουν κυριολεκτικά βλαμμένο: είχα βλάβη στο στέλεχος και όχι μόνο… Τώρα βέβαια, μου φαίνονται γελοία αυτά που έλεγα, αλλά τότε νόμιζα πως όλοι συνομωτούσαν εναντίον μου! Ήταν όλοι συνεννοημένοι και μου πήγαιναν κόντρα! Ήταν που και καλά, νόμιζα ότι με είχαν αρπάξει εξωγήινοι και με γύρισαν στον πλανήτη μου.. Αυτήν την εντύπωση είχα όσο ήμουν σε κώμα.. Ότι με είχαν κλέψει εξωγήινοι..

 Ήμουν με τον τότε φίλο μου σε μια καφετερία στα Εξάρχεια λέει, και ήρθε ένας ιπτάμενος δίσκος και μας πήρε, με σκοπό (γιατί είχαν και σκοπό, όχι βλακείες…)να μας κλέψουν τα μυαλά… Του φίλου μου του το πήραν και πέθανε (ακόμα και στο κώμα ,ένα κλάμα να μην το ρίξω;) ενώ εμένα πήραν ένα κομμάτι μόνο (κι έτσι εξηγείται η αμνησία) …Δεν πρόλαβαν να το πάρουν όλο ,και με γύρισαν πίσω! Τι να πει κανείς για την φαντασία της αλληνής, φάση…
Δεν θυμάμαι τώρα πια γιατί με γύρισαν, πήρα και τόσα χάπια άλλωστε… Τσάμπα τα έπαιρνα; Το θέμα ήταν πάντως, πως είχαν οργανώσει την παρακολούθησή μου! Όλοι γύρω μου, ήταν μεταμορφωμένοι χαφιέδες! Ντρέπομαι τώρα, αλλά έχει πλάκα! Ήμουν μεγάλο όργιο…

Πίστευα λοιπόν, πως δε θα είχαν πρόβλημα να με σκοτώσουν! Και ήθελα πολύ να πεθάνω… Ήμουν όπως λένε και οι tsopana rave, «ένα βάρος στην κοινωνία»… «η καμπούρα που έχουν στην πλάτη τους»! Ένα βράδυ λοιπόν, κι αφού είχαμε βγει με τον αδερφό μου στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου (γιατί έτσι ένοιωθα το νοσοκομείο πια…μετά από τόσο καιρό εκεί μέσα…), του λέω το κορυφαίο: «Ανέβασέ με σε παρακαλώ στα κάγκελα, και σπρώξε με λίγο, και μετά θα πεις πως το έκανα μόνη μου»

Που και καλά, τώρα που το σκέφτομαι, πως θα με ανέβαζε 60 κιλά άνθρωπος, ολόκληρη βοδάρα, στα κάγκελα; Πλάκα κάνω! Εννοείται πως δεν ήταν αυτό το πρόβλημα… Ότι θα μπορούσε να πείσει κάποιον, πως εγώ, που δεν μπορούσα να κουνήσω τίποτα τότε, μπόρεσα να σκαρφαλώσω μόνη μου τα δίμετρα κάγκελα, και να πηδήξω από τον 7ο του ΓΝΑ…Καλά που δεν μπορούσα, δεν λέτε;;; Αν και έπαιζε να επιζήσω πάλι… Είναι πολύ δύσκολο να πεθάνεις, όταν πρόκειται να ζήσεις, όπως έχει πει και κάποια…που δεν τη θυμάμαι!

Από κει και πέρα, δεν με άφηναν ποτέ μόνη μου…Ούτε αιχμηρά αντικείμενα μου δίνανε! Αφού και τους συνδετήρες μου τους είχαν πάρει…Μη βγάλω το πλαστικό και χαρακωθώ, ποια;; εγώ, που ούτε κουτάλι μπορούσα να πιάσω… Φύλαγε τα ρούχα σου όμως… και ευτυχώς την έχω γλιτώσει ως τώρα…

Τις άλλες βλακείες θα τις αναφέρω κι αυτές ΑΛΛΗ φορά μάλλον!!

Τα λέμε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου