Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

Κάψιμο με αποτριχωτικό κερί




Είμαι λίγο άτυχη μάλλον…Δεν είμαι και πολύ σίγουρη, αλλά το υποθέτω! ( …) Είμαι καμμένη σήμερα, περισσότερο από τις άλλες μέρες...και δεν είμαι και πολύ καλά! Κάθε φορά που έχει καύσωνα, ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ όμως, είμαι αδιάθετη… Για να μην μπορώ να πάω στην θάλασσα… Αφού σκεφτόμουν να ενημερώνω τον Αρναούτογλου, για να κάνει οικονομία στις μετεωρολογικές προβλέψεις! «Τόσο του μηνός κύριε μετεωρολόγε μου, θα έχουμε καύσωνα! Θα σκάει ο τζίτζικας, βαθμοί Κελσίου…»
Μου ήρθε λοιπόν παράξενο, που αυτόν τον μήνα θα μπορούσα να πάω…Αμ μπριτς, όμως!! Έκανα ένα σούπερ-ουάου κάψιμο οπότε, πάρε τον μπούλον κοπελιά, που μου θες και θάλασσα…εν μέσω καύσωνος! Ας τα πάρω από την αρχή τα πράγματα όμως…

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

H κακιά η πεθερά...η ίδια!

                     
      
Ήμουν έτοιμη να ξεκινήσω λέγοντας πόσο χάλια θα είναι η παραλία που πηγαίνω , από δω και πέρα…αλλά άσ’το καλύτερα! Φωτιά θα πέσει να με κάψει! Που είδα μια παραλία στην Αθήνα σήμερα, με τον ένα κυριολεκτικά πάνω στον άλλον, και κόντεψα να πάθω κρίση;;; Μα καθόλου σεβασμός για τον ζωτικό χώρο του άλλου;;; Τι σας λέω τώρα εεε;;;

       Που λέτε, εγώ τσαντίζομαι γενικά...στο άσχετο...δεν είμαι και πολύ καλά...το ομολογώ! Αλλά αυτή η κυράτσα, με προκαλούσε! Είναι άσκηση όμως, το να μην θυμώνω! Γιατί, άντε και θύμωσα...Τι μπορώ να κάνω;;; Να της κλάσω και μιά μάντρα, ας πούμε; Είναι γεγονός πάντως, πως με τον θυμό, σπάνια πετυχαίνεις κάτι...

Σάββατο 25 Ιουλίου 2015

Ενέργεια του πλήθους…



        
Δεν είμαι και πολύ χαρούμενος τύπος… Είναι γεγονός πια! Γελάω εύκολα βέβαια, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει! Και όταν όλοι χαίρονται…όταν επικρατεί μια γενική ευδαιμονία…μια νευρική διάθεση με πιάνει! Αυτοβρίζομαι, γιατί αυτά που λέω, έρχονται σε αντίθεση με τα ως τώρα πιστεύω μου…αλλά ο κόσμος εκπέμπει ενέργεια!! Αλήθεια!! Πώς είναι κάτι τύπισσες που κυκλοφορούν με τα λιβάνια, και θυμιατίζουν τους χώρους;;; Έεεε, έτσι θα γίνω κι εγώ νομίζω… Θα διώχνω την αρνητική ενέργεια!

Γιατί υπάρχει ενέργεια! Επιμένω! Και είναι άλλοτε μεγαλύτερη και άλλοτε μικρότερη… Εξαρτάται δε, από τον χαρακτήρα και την διάθεση του καθενός, το αν την εκλαμβάνει σαν θετική, ή αρνητική… Εμένα, ας πούμε, όλο και κάτι κακό θα μου συμβεί, όταν ασχολούνται οι άλλοι μαζί μου… Κατά βάθος είμαι πολύ αρνητικός τύπος τελικά… Υποσυνείδητα!!(μουσική  X-Files, κι έτσι…) Δεν το θέλω!! Προσπαθώ να το αντιμετωπίσω, αλλά πολύ δύσκολο είναι!

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2015

Γνάθος




Αμέσως μετά το ατύχημα, λίγο ένοιαζε τους γιατρούς να φροντίσουν για μελλοντικές εμφανισιακές λεπτομέρειες... Βασικό τους μέλημα ήταν να μην πεθάνω! Είμαι περήφανη που την γλίτωσα τελικά, αλλά εκείνη την περίοδο με είχαν τελείως του πεταμάτου... Ήμουν η "κωλόφ@ρδη που έζησε, αλλά λίγα είναι τα ψωμιά της!"...Αφού στο τελευταίο νοσοκομείο που με πήγαν, στο ΓΝΑ όπου ολοκλήρωσα την τουρνέ μου, ενδιαφέρθηκαν πραγματικά για μένα, και τρόμαξαν οι άνθρωποι με αυτά που αντίκρισαν...

 Είχαν παρατήσει την κλείδα μου και είχε στραβοδέσει (ένας από τους λόγους που δεν μπορώ να γράψω με το δεξί...),μου είχαν κάνει μια τραχειοστομία για τα μπάζα γιατί φορούσα κολάρο, είχα σπασμένα τα πτερύγια των σπονδύλων, αλλά μου τα είχαν αφήσει χύμα...και το καλύτερο; Είχα χτυπήσει στο σβέρκο, το ράψανε, αλλά επειδή είχα μακριά μαλλιά τα αφήσανε (ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΡΑΜΑΤΑ!!!!OMG δηλαδή!), και μόνο όταν αρχίσανε να βρωμάνε, σκεφτήκαν: (μάλλον) ”κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανμαρκίας...", και τα κούρεψαν...ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ!

Η λογική λοιπόν του "χλωμό να ζήσει αυτό το κορίτσι..." επικρατούσε γενικότερα... Οπότε και αυτή η ειδικευόμενη, που έκανε την πρακτική της στου "κασσιδιάρη το κεφάλι", κυριολεκτικά, δικαιολογείται... Είμαι μεγάλη καρδιά αφού, είπαμε! Ήταν λίγες μέρες μετά το ατύχημα λοιπόν, όταν έπαθα επιληπτική κρίση... Όλα τα'χε η Μαριωρή δηλαδή... Σφράγισα το στόμα μου, και έπρεπε να μου το ανοίξουν! Και ενώ έπρεπε να χρησιμοποιήσει έναν κομψό και συνάμα διακριτικό(...) πλαστικό μοχλό, σκάει μύτη αυτή, με ένα σιδερένιο ματσούκι! Δεν ήμουν μπροστά στο σκηνικό, ή μάλλον ήμουν...αλλά χωρίς επαφή, οπότε δεν μπορώ να πω κάτι... Το θέμα είναι πάντως, πως όλοι οι άχρηστοι σε μένα τύχανε!

Μου έσπασε λίγο τη γνάθο, αλλά σφύριξε αδιάφορα και κανείς δεν κατάλαβε τίποτα...Μπορεί βέβαια, το σπάσιμο της γνάθου, να είχε γίνει και στο ατύχημα.. αλλά δεν έχει να κάνει! Αυτή φταίει! Άλλωστε, μόνο πρόσφατα διαπιστώσαμε πως έχει σπάσιμο... Κι αυτό γιατί μου βγαίνει εύκολα η γνάθος, και μία φορά χρειάστηκε να πάω στον γιατρό, και μου βγάλανε ακτίνα...

Το καλύτερο όμως, μου συνέβη στην Αγγλία... φανταστείτε σκηνικό: μαύρα μεσάνυχτα, σε μια ξένη χώρα, χωρίς αυτοκίνητο ο αδερφός μου, κι εγώ να βγάλω τη γνάθο μου, επειδή χασμουρήθηκα σαν το λιοντάρι της Golden Mayers...  Γαμάτη φάση;; Ευτυχώς ο αδερφός μου, και ο πατέρας μου τηλεφωνικά, με βοήθησαν να την επαναφέρω σε τάξη…Αλλιώς…άντε γεια! Ούτε να το σκέφτομαι θέλω!

Αρκετά και για σήμερα! Τα λέμε!

Σάββατο 18 Ιουλίου 2015

Βλαμμένοι τουρίστες



Αυτοί οι μόνιμοι ξένοι, έχουν αποθρασυνθεί τελείως!! Έχουν ξεφύγει εντελώς τα άτομα! Κανένας σεβασμός! Τους «κούργιαλους», όπως τους λένε εδώ, να τους καταλάβω… Γιατί εδώ δεν έχει βλάχους… Όοοοοοχι! Μόνο στην  βόρεια Ελλάδα…(δεν το σχολιάζω…καταλαβαίνετε! Είναι λεπτή, πολύ λεπτή θα έλεγα, η θέση μου!) Κι όταν είσαι ντόπιος, με την προφορά σου…με την θειαφίλα σου, βρε αδερφέ, ξέρω κι εγώ τι να περιμένω! Μες στο μιτάτο όλη μέρα είναι λογικό να μην τα πας καλά με την οδήγηση… Από εσένα φλώρε Άγγλε όμως, περιμένω περισσότερα…
Έτσι και προχθές… Πηγαίναμε πρωί-πρωί, για μπάνιο, και συναντούμε τον άλλον τον ξεκούδουνο! Στο τελευταίο κομμάτι του ο δρόμος, δευτερόλεπτα πριν παρκάρουμε σε ένα πιο ανοιχτό μέρος, γίνεται πολύ στενός! Από δεξιά είναι η παραλία ενώ από αριστερά ένα ύψωμα…Δύο αυτοκίνητα χωράνε βέβαια, αλλά τσίμα-τσίμα! Δεν είναι το καταλληλότερο σημείο δηλαδή, για να κάθεσαι με τις ώρες… Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να το καταλάβεις! Ο συγκεκριμένος, βέβαια, το στερούνταν…

Πέμπτη 16 Ιουλίου 2015

Καραγκιοζιλίκια σε καθεδρικό ναό…





Κλασικά, ήμουν στην Αγγλία πάλι, και κλασικά μπλα,μπλα,μπλα, για αυτό θα μιλήσω! Ήμασταν λοιπόν στην αγορά ,και είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει… Έπρεπε όμως να κάνουμε μία ακόμη δουλειά… Δεν θυμάμαι τι, αλλά ήταν σημαντικό! Και είχε να κάνει με την Εκκλησία…Θα πήγαινε ο αδερφός μου κατά τις εφτά, αλλά επειδή ήταν Δεκέμβρης, είχε νυχτώσει ήδη… Ή δεν ήταν Δεκέμβρης;; Πάντως είχε νυχτώσει!
Γενικά, όπως θα καταλάβατε, δεν θυμάμαι και πολλά για το συμβάν…(έεεεεεεεεεεεελα! Μα γιατί το λες αυτό;;;)Το νόημα είναι πάντως, πως ήμασταν σε έναν μεσαιωνικό ναό, εγώ με το καρότσι μου, ο μικρός μου αδερφός και ένας φίλος του μεγάλου, και κόβαμε βόλτες… Μες στη νύχτα και ενώ χιόνιζε κάπως! Ο φίλος του αδερφού μου έκανε τον ήχο από σήμαντρα (Monty Pythons φάση),…και χαζογελούσαμε!

Τρίτη 7 Ιουλίου 2015

Άλλες ανοησίες εκτός από τις αυτοκτονικές διαθέσεις…

Προχθές, το παράτησα στη μέση το κείμενο, γιατί είχε ήδη γίνει μεγάλο… Δεν θέλω να κουράζω το κοινό μου (ψωνάαααρα!), αλλά έπρεπε να τα γράψω αυτά! Για να καταλάβουν οι φίλοι μου (κι εγώ κυρίως), πως οι δικοί μου, δεν είναι τελείως παλαβοί όταν παθαίνουν κρίσεις υπερπροστασίας (κατά τη γνώμη μου…)! Καλά, είναι κάπως, όταν μου φέρονται σαν σε οχτάχρονο…αλλά δικαιολογούνται!

Μόλις είχα συνέλθει από το κώμα λοιπόν , ήθελα να αυτοκτονήσω! Δεν μπορούσα όμως… Τίποτα δεν μπορούσα να κάνω μόνη μου, και για αυτό ήθελα να αυτοκτονήσω! Φαύλος κύκλος… Ένοιωθα παγιδευμένη μέσα στο νοσοκομείο! Πίστευα πως με είχαν φυλακισμένη εκεί! Ήτανε λέει, ένα μέρος, που το είχαν φτιάξει για μένα οι εξωγήινοι, για να μένω και να σκάω! Γι’ αυτό δεν μπορούσα να βγω και έξω: δεν υπήρχε τίποτα έξω αφού! Ήμουν πεπεισμένη!!

Με τα πολλά, μετά από κανένα μήνα, ο πατέρας μου μπόρεσε να με βγάλει στο προαύλιο… Τρώγαμε, με τάιζε δηλαδή, τυρόπιτα, πέφτανε κάτω ψίχουλα οπότε μαζεύτηκαν περιστέρια και του λέω το κορυφαίο: Αχ τι όμορφα που είναι!! Σαν αληθινά μοιάζουν!! ΖΝΤΟΥΠ!! Πίστευα πως ήταν όλα στημένα και είχαν απλώς διευρύνει κάπως το εύρος της φυλακής μου… Είχαν φτιάξει τα περιστέρια, για να είναι πιο αληθοφανές το σκηνικό…Άντε γεια δηλαδή!

Το επόμενο βήμα, ήταν να τον πείσω να με πάει στο σπίτι! Δεν έπρεπε να ανησυχεί όμως!! Τα είχα όλα οργανωμένα! Ένα jumbo 747, ή μια μαούνα εναλλακτικά (απλά πράγματα ρε παιδί μου), θα μας έπαιρνε από το νοσοκομείο και θα μας πήγαινε στο σπίτι! Αρνήθηκαν όμως και με πήγαν με το αυτοκίνητο… Πεζοί άνθρωποι! 

Δεν μπορούσα ακόμη να βγω, γιατί φορούσα καθετήρα, κι έπαιρνα έναν τόνο χάπια…αλλά του είχα φάει την ψυχή του ανθρώπου! Κάθε πέντε λεπτά του το έλεγα! Ώσπου με έβγαλε ο κακομοίρης! Ήτανε κι ο θείος μου ανώτερος αξιωματικός/ γιατρός εκεί, και μας βοήθησε …

Βγήκαμε λοιπόν, εγώ με τον καθετήρα σαν τσαντάκι!! Trendy αξεσουάρ… Μια όμορφη εικόνα! Αλλά ήτανε πολύ απογοητευτικό το να συνειδητοποιώ πως δεν ήμουν παγιδευμένη… Πως όλα ήταν αληθινά!! Άκου τώρα!! Ξενέρα… Μετά από καμία ώρα στο σπίτι, άρχισα να γκρινιάζω για να γυρίσω πίσω στο νοσοκομείο!! Αν ήμουν εγώ στη θέση του πατέρα μου δηλαδή, στο γόνατο θα με είχα σφάξει… Έχει αντοχές… Ξαφνικά, μου γεννήθηκε η ιδέα, πως στο νοσοκομείο θα ήμουν πιο ασφαλής… Έεεεεελα!!! Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς όμως, και η γραμματεία είχε κλείσει…

Το βράδυ βέβαια, χασμουρήθηκα σαν κανένας δεινόσαυρος του Jurassic park, και έβγαλα την γνάθο μου… αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία! Ολόκληρο κειμενάκι με παίρνει να γράψω!! Δεν θα το κάψω έτσι… Συμπέρασμα;; Δεν πρέπει να βγάζουμε αυθαίρετα συμπεράσματα για τους ανθρώπους, αν δεν ξέρουμε τι έχουν ζήσει!! Φιλοσοφικό και άσχετο με τις διηγήσεις μου… αλλά έτσι έχει, κατά τη γνώμη μου!

Κυριακή 5 Ιουλίου 2015

Μικρόκοσμος...



Ο κάθε άνθρωπος ζει στον μικρόκοσμό του… Και ΣΥΝΗΘΩΣ, είναι στο χέρι του, είτε να απορροφάται από αυτόν, είτε όχι! Στην περίπτωσή μου, ας πούμε, δεν εξαρτάται από εμένα, το να ξεφύγω από αυτόν… Όπως όμως δεν είναι και σε μια κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά (όπως εγώ… εντάξει, όχι τόσο…) που έχει πέσει θύμα trafficking…   Ή κάποιας άλλης, εικοσάχρονης (στην καλύτερη), που την παντρέψανε με έναν εβδομηντάχρονο λεφτά, για να σωθούν οι γονείς και τα 50 αδέλφια της… στο Πακιστάν…κάπου!
Μπορώ να αναφέρω πολλά παραδείγματα ανθρώπων που η ζωή τους είναι χειρότερη από την δική μου… Καταλαβαίνετε… Έχω εντρυφήσει!! Συχνά σκέφτομαι πως είναι πολύ εγωιστικό το να νοιώθω ικανοποίηση που κάποιοι βρίσκονται σε χειρότερη θέση από εμένα…  Έτσι έχει όμως! Δεν χαίρομαι, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, για αυτό που έχουν πάθει! Προς Θεού δηλαδή!! Τι είμαι;; Ο Ανέστης Βλάχος σε κανένα Ελληνικό;; (Ξέρετε τώρα, από αυτά τα παλιά…τα παρακμιακά…της συλλεκτικής αξίας…) Ελπίζω να με καταλαβαίνετε! Αν πάλι όχι, δεν θα κάτσω να σκάσω… Θα ανήκετε κι εσείς στην κατηγορία : «υπάρχουν και χειρότερα…νοητικού επιπέδου»!