Σάββατο 18 Ιουλίου 2015

Βλαμμένοι τουρίστες



Αυτοί οι μόνιμοι ξένοι, έχουν αποθρασυνθεί τελείως!! Έχουν ξεφύγει εντελώς τα άτομα! Κανένας σεβασμός! Τους «κούργιαλους», όπως τους λένε εδώ, να τους καταλάβω… Γιατί εδώ δεν έχει βλάχους… Όοοοοοχι! Μόνο στην  βόρεια Ελλάδα…(δεν το σχολιάζω…καταλαβαίνετε! Είναι λεπτή, πολύ λεπτή θα έλεγα, η θέση μου!) Κι όταν είσαι ντόπιος, με την προφορά σου…με την θειαφίλα σου, βρε αδερφέ, ξέρω κι εγώ τι να περιμένω! Μες στο μιτάτο όλη μέρα είναι λογικό να μην τα πας καλά με την οδήγηση… Από εσένα φλώρε Άγγλε όμως, περιμένω περισσότερα…
Έτσι και προχθές… Πηγαίναμε πρωί-πρωί, για μπάνιο, και συναντούμε τον άλλον τον ξεκούδουνο! Στο τελευταίο κομμάτι του ο δρόμος, δευτερόλεπτα πριν παρκάρουμε σε ένα πιο ανοιχτό μέρος, γίνεται πολύ στενός! Από δεξιά είναι η παραλία ενώ από αριστερά ένα ύψωμα…Δύο αυτοκίνητα χωράνε βέβαια, αλλά τσίμα-τσίμα! Δεν είναι το καταλληλότερο σημείο δηλαδή, για να κάθεσαι με τις ώρες… Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να το καταλάβεις! Ο συγκεκριμένος, βέβαια, το στερούνταν…

Την προηγούμενη μέρα, επειδή είχε βρέξει πολύ, είχε γίνει κατολίσθηση, και σε ένα σημείο εύρους τεσσάρων- πέντε μέτρων, χωρούσε ένα μόνο αυτοκίνητο… Πριν και μετά από αυτό χωρούσαμε κανονικά και οι δύο, οπότε αν είχες ξεχάσει κάτι στην παραλία, σταματούσες εκεί… Δεν ήθελε ιδιαίτερη φιλοσοφία!! Όοοοοχι όμως! Αυτόν ΕΚΕΙ τον  βόλευε, ΕΚΕΙ σταμάτησε! Ζμπούτσατ’ για τους άλλους! Μιμούνταν τον κλασικό/αντιπαθητικό Ελληνάρα! Ο «Ελληνάρας» όμως, κύριέ μου,  μπορεί να χώσει και κάνα μπουκέτο σε αυτούς που του πάνε κόντρα! Είναι ένας βλάκας με μυική δύναμη… Ενώ εσύ, βρε Καραμήτρο, πού πας;;;
Σταματήσαμε λοιπόν, λίγο πριν τα πεσμένα βράχια και περιμέναμε υπομονετικά…που λέει ο λόγος…Περνάνε δύο λεπτα… Καμία κινητικότητα! Τρία…τέσσερα…Και ενώ ήταν εκεί δεν ξεκουνούσε! Εγώ, το καημένο, είχα εξαντλήσει όλα τα επιχειρήματα του τύπου : «Μη βγεις έξω ρε μπαμπά!!», «Μη δημιουργήσουμε σκηνή»… Άντεξε και…πέντε λεπτά όμως! Ήρωας!! Βγήκε και ευτυχώς ο άλλος ήτανε κωλώστρ@... Άκουσε τη γυναίκα του που του έλεγε: «He is a bad person!” (ποιος;;; Ο πατέρας μου!!! Α χάσου μωρή κότ@), και μας άδειασε τη γωνιά!
Μετά βέβαια, πήγα εγώ σε αυτήν, που μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, και βρήκαμε άκρη… Όλα καλά και όλα ανθηρά!! Είμαστε όμως η ατραξιόν της παραλίας! To καλό πάντως, ήταν πως πήρε κάποιος τηλέφωνο το δήμο, και ήρθαν αμέσως να μαζέψουν τα πεσμένα βράχια… Κλασσική Ελλάδα ρε φίλε!! Αν δε βάλει κάποιος τις φωνές, δουλειά δε γίνεται!
Τα λέμε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου