Προχθές, το παράτησα στη μέση το κείμενο, γιατί είχε ήδη γίνει μεγάλο… Δεν θέλω να κουράζω το κοινό μου (ψωνάαααρα!), αλλά έπρεπε να τα γράψω αυτά! Για να καταλάβουν οι φίλοι μου (κι εγώ κυρίως), πως οι δικοί μου, δεν είναι τελείως παλαβοί όταν παθαίνουν κρίσεις υπερπροστασίας (κατά τη γνώμη μου…)! Καλά, είναι κάπως, όταν μου φέρονται σαν σε οχτάχρονο…αλλά δικαιολογούνται!
Μόλις είχα συνέλθει από το κώμα λοιπόν , ήθελα να αυτοκτονήσω! Δεν μπορούσα όμως… Τίποτα δεν μπορούσα να κάνω μόνη μου, και για αυτό ήθελα να αυτοκτονήσω! Φαύλος κύκλος… Ένοιωθα παγιδευμένη μέσα στο νοσοκομείο! Πίστευα πως με είχαν φυλακισμένη εκεί! Ήτανε λέει, ένα μέρος, που το είχαν φτιάξει για μένα οι εξωγήινοι, για να μένω και να σκάω! Γι’ αυτό δεν μπορούσα να βγω και έξω: δεν υπήρχε τίποτα έξω αφού! Ήμουν πεπεισμένη!!
Με τα πολλά, μετά από κανένα μήνα, ο πατέρας μου μπόρεσε να με βγάλει στο προαύλιο… Τρώγαμε, με τάιζε δηλαδή, τυρόπιτα, πέφτανε κάτω ψίχουλα οπότε μαζεύτηκαν περιστέρια και του λέω το κορυφαίο: Αχ τι όμορφα που είναι!! Σαν αληθινά μοιάζουν!! ΖΝΤΟΥΠ!! Πίστευα πως ήταν όλα στημένα και είχαν απλώς διευρύνει κάπως το εύρος της φυλακής μου… Είχαν φτιάξει τα περιστέρια, για να είναι πιο αληθοφανές το σκηνικό…Άντε γεια δηλαδή!
Το επόμενο βήμα, ήταν να τον πείσω να με πάει στο σπίτι! Δεν έπρεπε να ανησυχεί όμως!! Τα είχα όλα οργανωμένα! Ένα jumbo 747, ή μια μαούνα εναλλακτικά (απλά πράγματα ρε παιδί μου), θα μας έπαιρνε από το νοσοκομείο και θα μας πήγαινε στο σπίτι! Αρνήθηκαν όμως και με πήγαν με το αυτοκίνητο… Πεζοί άνθρωποι!
Δεν μπορούσα ακόμη να βγω, γιατί φορούσα καθετήρα, κι έπαιρνα έναν τόνο χάπια…αλλά του είχα φάει την ψυχή του ανθρώπου! Κάθε πέντε λεπτά του το έλεγα! Ώσπου με έβγαλε ο κακομοίρης! Ήτανε κι ο θείος μου ανώτερος αξιωματικός/ γιατρός εκεί, και μας βοήθησε …
Βγήκαμε λοιπόν, εγώ με τον καθετήρα σαν τσαντάκι!! Trendy αξεσουάρ… Μια όμορφη εικόνα! Αλλά ήτανε πολύ απογοητευτικό το να συνειδητοποιώ πως δεν ήμουν παγιδευμένη… Πως όλα ήταν αληθινά!! Άκου τώρα!! Ξενέρα… Μετά από καμία ώρα στο σπίτι, άρχισα να γκρινιάζω για να γυρίσω πίσω στο νοσοκομείο!! Αν ήμουν εγώ στη θέση του πατέρα μου δηλαδή, στο γόνατο θα με είχα σφάξει… Έχει αντοχές… Ξαφνικά, μου γεννήθηκε η ιδέα, πως στο νοσοκομείο θα ήμουν πιο ασφαλής… Έεεεεελα!!! Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς όμως, και η γραμματεία είχε κλείσει…
Το βράδυ βέβαια, χασμουρήθηκα σαν κανένας δεινόσαυρος του Jurassic park, και έβγαλα την γνάθο μου… αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία! Ολόκληρο κειμενάκι με παίρνει να γράψω!! Δεν θα το κάψω έτσι… Συμπέρασμα;; Δεν πρέπει να βγάζουμε αυθαίρετα συμπεράσματα για τους ανθρώπους, αν δεν ξέρουμε τι έχουν ζήσει!! Φιλοσοφικό και άσχετο με τις διηγήσεις μου… αλλά έτσι έχει, κατά τη γνώμη μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου