Κυριακή 30 Ιουνίου 2024

Αυτοκινούμενο αμαξίδιο

Ακριβώς επειδή η κινητική αναπηρία είναι μεγάλο πακέτο, έχουν βρεθεί τρόποι σαν κι αυτόν, για να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη…ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ!!! Εδώ, ούτε καν!! Καμία μέριμνα, όπως έχω ξαναπεί!! Θα έχετε ήδη βαρεθεί να με ακούτε να το λέω, πως μας έχουν κανονικά γραμμένους, αλλά κι εγώ έχω βαρεθεί να το βιώνω…Τι είναι χειρότερο λέτε;; Άσε που με αυτόν τον τρόπο ελπίζω να βοηθήσω κι εγώ στο να αρχίσει επιτέλους να ξεστραβώνεται ο Ελληνάρας!

Είχα πάει λοιπόν, στην Αγγλία, στον αδερφό μου, και είχα νοικιάσει (ΑΚΟΥΣΟΝ-ΑΚΟΥΣΟΝ!), ένα αμαξίδιο… Γιατί εκεί, δεν είσαι υποχρεωμένος να το αγοράσεις!! Εγώ ας πούμε, έχω την ελπίδα πως μετά από κάμποσα χρόνια, δεν θα το χρειάζομαι… Οπότε γιατί να δώσω έναν σκασμό λεφτά;; Άσε που θα επαναπαυτώ, και θα αποφεύγω το περπάτημα! Το κυριότερο όμως: Πού να το κυκλοφορώ;; Στους άθλιους κατσικόδρομους του Δραπάνου;;; Που πήρα ένα τροχήλατο πι, και του έχω ήδη αλλάξει τα φώτα;; Του έχω ρημάξει τα φρένα;;; Ξεφτίλα…

Άσε που όταν περνάει ο γείτονας, γεμίζει τον κόσμο βερβελίθρες (τα σκατά του προβάτου στην τοπική διάλεκτο… πολύ ιντελεκτουέλ δεν ακούγεται;;;), γεμίζει τον κόσμο σκατούλες, όπως έλεγα, και πρέπει να κάνω ζικ-ζακ; Στην Αθήνα βέβαια, δεν θα είχα τέτοιο πρόβλημα…αλλά, δεν υπάρχει μέριμνα για ενοικίαση ακόμη…μη χέσω!!!

Βγήκα από το θέμα μου όμως… Είχα νοικιάσει που λέτε, ένα αμαξίδιο και πηγαίναμε βόλτες… Δεν με άφηναν ποτέ μόνη μου, πάντα ήταν μαζί κάποιος αδερφός μου, και δεν καταλάβαινα γιατί…Ίσως μετά από αυτό, θα πρέπει να εμπεδώσω πως φοβούνται μην πάθω κάτι, αλλά εγώ εξακολουθώ να τους βρίσκω υπερβολικούς… 

Το πανεπιστήμιο του Κεντ, είναι χτισμένο σε ένα ειδυλλιακό τοπίο: περιβάλλεται από πυκνή βλάστηση και έχει ένα ξέφωτο με κορυφαία θέα! Επειδή στην Αγγλία, βρέχει συνέχεια, υπάρχει πλούσια και πυκνή βλάστηση…Πως είναι το Δράπανο δηλαδή; Εεε, καμία σχέση… Είχαμε βγει βόλτα όπως έλεγα, με τον μικρό μου αδερφό και την σκυλίτσα του… Και εκεί, όπως θα λέω μέχρι να αγκυλωθούν τα δάχτυλα μου στο πληκτρολόγιο, υπάρχει μέριμνα για τους κινητικά ανάπηρους, και είχαν φτιάξει δρομάκι από τη στάση του λεωφορείου μέχρι και την είσοδο του πανεπιστημίου! Περίπου ένα χιλιόμετρο δηλαδή, μέσα στο δάσος…

Είχαμε κάνει περίπου 100 μέτρα από το πανεπιστήμιο προς το δρόμο, όταν ο αδερφός μου συνειδητοποίησε πως είχε ξεχάσει το παιχνίδι της σκυλίτσας! Θυμόταν που το είχε αφήσει όμως, οπότε μου λέει: «ΠΡΟΧΩΡΑ ΕΣΥ, πάω να το πάρω, και θα σε προλάβουμε!»…Προχωρούσα λοιπόν εγώ! Προχωρούσα, προχωρούσα, προχωρούσα… Ερημιά! Είχα κλάσει κάτι μέντες, αλλά αφού μου είχε πει να προχωράω, δεν θα υπήρχε κίνδυνος… Συνέχισα να πηγαίνω λοιπόν…Σαν τον Johnny Walker, χωρίς το Walker ένα πράγμα…Κάποια στιγμή, έφτασα στο δρόμο και σταμάτησα! Δεν είχα και κινητό, και ήμουν ανάμεσα στο να πάω δρόμο-δρόμο στο σπίτι, ή στο να κάτσω εκεί και να τον περιμένω… Ευτυχώς, μου ήρθε θεία φώτιση και περίμενα…

Εκείνος, είχε πάει με την σκυλίτσα να βρούνε το παιχνίδι, αλλά εκείνη ακολούθησε κάποια μυρωδιά, και χάθηκε! Την φώναζε, την φώναζε, μα δεν γυρνούσε… Υπέθεσε πως εγώ θα σταματούσα και θα τον περίμενα μετά από κανένα πεντάλεπτο, και ήταν ήρεμος! Θα έπρεπε να ξέρει όμως πως δεν είμαι και κανένας φλώρος! Δεν με σκιάζει φοβέρα καμιά…και καλά! Αφού βρήκε το σκυλάκι, ξεκίνησε να έρχεται… Δεν με έβλεπε πουθενά όμως… «Μήπως την πήραν τίποτα Αλβανοι;»…θα σκεφτόταν…αν ήμασταν στην Ομόνοια! 

Βρεθήκαμε τελικά μετά από καμία ώρα στο δρόμο και άρχισε να μου φωνάζει!! Και κερατάς και δαρμένος δηλαδή! Να περιμένω τόσην ώρα, και να τ’ακούω κιόλας! Έλα Χρηστέ και της Παναγιάς που λέει κι ένας φίλος! Εννοείται πως πλάνταξα στο κλάμα, και πως έκανε μέρες να μου μιλήσει, αλλά επειδή είμαι τριανταφυλλένια, με συγχώρησε τελικά…

Τα λέμε ξανά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου