Η μητέρα μου είναι από ένα χωριό του Έβρου, κι εγώ και τα αδέρφια μου μεγαλώσαμε στην Αλεξανδρούπολη, οπότε οι περισσότεροι φίλοι και συγγενείς μας βρίσκονται εκεί! Πηγαίνουμε λοιπόν, όσο πιο συχνά μπορούμε! Κι επειδή θέλουμε το αυτοκίνητο για να μετακινούμαστε, πηγαίνουμε με αυτό από την Αθήνα μέχρι τον τελικό προορισμό μας … Ταλαιπώρια, οφείλω να ομολογήσω, αλλά έχει και τα καλά του…
Ουχί για εμένα βέβαια… Είναι που είμαι ένα καλομαθημένο κ@λόπαιδο μάλλον! Ή και όχι… Όλο το πίσω κάθισμα…άντε λίγο πάνω από το μισό, είναι στη διάθεσή μου! Αν ήμουν χόμπιτ δηλαδή, μια χαρά θα ήμουν…Πιάνομαι λίγο μετά από κάποιο όριο, αλλά δε βαριέσαι;; Πώς κάνω έτσι;;; Η λεφτουδιά που έχουμε φυτεμένη στο Δράπανο, δεν βγάζει αρκετούς καρπούς, κι έτσι πρέπει να κάνουμε θυσίες…
Το χειρότερο είναι ότι συναντάμε στο δρόμο ελάχιστες ΣΥΜΒΑΤΕΣ ΜΕ ΜΕΝΑ τουαλέτες… Γιατί μετά την Καβάλα, προς τα πάνω, είναι όλες τούρκικες… ΟΛΕΣ ΟΜΩΣ!! Εντάξει, είναι πιο υγιεινές…είναι γεγονός, αλλά τι είναι καλύτερο τελικά:: να πάθεις βλεννόρροια, ή να ανατιναχτεί η φούσκα σου;;; Το ίδιο αναπάντητο ερώτημα με απασχολεί κι όταν κατεβαίνουμε! Μετά την Καβάλα, καλή Κατερίνη… Και ύστερα με κοροϊδεύουν που κοιμάμαι συνέχεια! Πίνουν 2 λίτρα καφέ μόνοι τους, κι εγώ το καημένο, μισό ποτήρι κι άμα όλη μέρα!!
Το πιο ωραίο είναι πάντως, όταν μετά από ώρα, συναντάς επιτέλους ένα πάρκινγκ με τουαλέτες...Κάνω το σταυρό μου γεμάτηευγνωμοσύνη, αλλά διαπιστώνουμε πως είναι κλειδωμένες! Α στα διάλα δηλαδή!
Είμαι οργανωμένη όμως... Έχω μαζί μου βιβλία, πατατάκια, μουσική, μπισκοτάκια, σοκολάτες, σάντουιτς και ποικίλα μπινελίκια… Όλο κάτι ματσουλάω κοινώς! Δε θέλω να κάθομαι άπραγη αφού! Και το φαί είναι μια κάποια δραστηριότητα…λέω εγώ τώρα! Κοιτάζω και τα τοπία, βέβαια…αλλά αυτό είναι άλλο θέμα! Θαυμάζω και εκτιμώ πολύ την φύση, αλλά ως εκεί! Αν δεν έχει τσιμέντο κάτω, δεν μπορώ να κυκλοφορήσω! Να μου στραβώσει κανένα πόδι και να έχουμε τίποτα άλλα;;;
Αυτά και για τώρα! Τα ξαναλέμε, λέμε…

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου