Σήμερα θα μιλήσω για
ένα θλιβερό για μένα θέμα: τη φύση! Που
μια χαρά όμορφη είναι… Άσε που μπορεί να δώσει υπέρτατη χαρά στον άνθρωπο! Σε
μένα όμως δύσκολα! Πολύ δύσκολα… Κάτι τέτοιες ώρες είναι που με πιάνει κρίση
και σκέφτομαι: Ρε γ@μώτη μου, να μπορούν να περπατήσουν κάτι άτομα, που
βαριούνται να πάρουν τον κώλο τους, και να μην μπορώ εγώ;;; Aδικία…
Χωρίς να παρεξηγηθώ… σας λέω τον πόνο μου
τώρα! Κι εγώ, κάτι τέτοιο, μέσες- άκρες, ήμουν πριν το ατύχημα άλλωστε… Τον
πόνο μου σας λέω, (ΤΟ ΤΟΝΙΖΩ!) και προσπαθώ επίσης να μεταφέρω ένα μήνυμα
χιλιοειπωμένο: Χαρείς (!) όπως είσαι, γιατί αύριο δεν ξέρεις τι σε περιμένει…
Αν και τέτοιες αγχωτικές π@π@ριές, αποφεύγω να τις λέω, έτσι έχει!! «Άδραξε τη
μέρα»…ήρεμα όμως! Μην τρελαίνεσαι!
Και μετά από αυτή την
απολογητική παράγραφο, ας ξεκινήσω … Τελευταίως βλέπω μια εκπομπή σαν
ντοκυμαντέρ, που το μότο τους είναι :You only live once… Αλλά αν “you only live once”, να πάθω πανικό;; Αυτό είναι;;; Ότι κάνω τώρα;;
Μάλλον όχι… Η θετική μου πλευρά λέει: «μία ζωή είναι! Θα περάσει! Πώς κάνεις
έτσι;» (σκ@τ@ θετικότητα!) Γιατί βλέπω τέτοια καραγκιοζιλίκια θα μου πείτε… Ε,
γιατί έχουν πλάκα τα άτομα! «Πάρ’το αλλιώς και μη σκέφτεσαι βλακείες!» θα μου
έλεγα εγώ!
Ας επιστρέψω στο θέμα
μου λοιπόν… Στην ύπαιθρο δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα… Μόνο σε πλακάκια,
άντε και σε απλό τσιμέντο τώρα πια, μπορώ να κυκλοφορήσω… Εννοείται πως θα ήταν
βλακεία να βάλουμε τσιμέντο παντού (80’s φάση…), αλλά αυτό με
απασχολεί, και αυτό λέω!! Οπότε επειδή
δεν έχω ενδιαφέρουσες προτάσεις, και μέχρι να ανακαλυφθεί κάποια μορφή
μετακίνησης χωρίς επαφή με το έδαφος, κάτι σαν κολύμπι στον αέρα φανταστείτε,
λέω να σταματήσω εδώ! Πιστεύω όμως, πως σε ένα παράλληλο σύμπαν, αυτά γίνονται…
Στο δικό μας σύμπαν όμως, δεν μπορώ να
υπερίπταμαι… Οπότε, τα λέμε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου