Κυριακή 28 Ιουνίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΆΑΑΑ ΜΟΥ!!




Στην περίπτωση που δεν το ξέρετε ήδη, σας πληροφορώ εγώ, πως κάποιος που σας λέει συνέχεια να μην αγχώνεστε, είναι πολύ αγχώδης τύπος! Καρατσεκαρισμένο!! Έχω διαβάσει πως όταν εστιάζεις σε κάτι, είτε καλό, είτε κακό, σου συμβαίνει τελικά,,, Και την άρνηση δεν την καταλαβαίνει το σύμπαν… Είναι λίγο βραδύστροφο μάλλον! Οπότε όταν λες όλη την ώρα στον κόσμο να ΜΗΝ αγχώνεται, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το σύμπαν λαμβάνει το μήνυμα: «ΑΓΧΟΣ!!ΑΓΧΟΣ! ΑΓΧΟΣ ΠΑΝΤΟΥ ΛΕΕΕΕΕΕΕΜΕ!!»…Την άρνηση δεν την υπολογίζει καθόλου!!!
Είναι μια καλή αρχή πάντως, το να έχετε υπόψη δύο βασικά πράγματα:
1.      Πως το σύμπαν, ή ο Θεός, ή η ανώτερη δύναμη, ή όπως θέλετε πείτε το, καταλαβαίνει ΜΟΝΟ καταφατικές προτάσεις… Είναι, λίγο ανισσόροπο, θετικό πνεύμα!
2.      Επειδή ισχύει τελικά η αυθυποβολή, όσο πιο συχνά λέτε κάτι, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να το πετύχετε…
               Θα μου πείτε βέβαια: «Και ποια είσαι συ, που θα μας πεις τι να κάνουμε;; ΠΟΥ ΣΤΗρίζεσαι;;»…Ένα ταπεινό χαμομηλάκι είμαι, και στηρίζομαι σε αυτά που έχω διαβάσει…Σαν τον μάγο του χωριού, όμως, λέω την γνώμη μου και αν θέλετε την ακολουθείτε! Σε μένα πιάνει! Απλά, όπως έχω ξαναπεί, μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω το λεπτό, ομολογουμένως, όριο της αποφυγής του άγχους και της αδιαφορίας…

Πρόσφατα κιόλας, δοκιμάστηκε πάλι η υπομονή μου… Κάτι αντιδράσεις του τύπου «παθαίνω πανικό», «βάζω τις φωνές», «γίνομαι θέαμα» και άλλα τέτοια πεζά, δεν τις επιτρέπω στον εαυτό μου! Πέφτω βέβαια, αλλά πέφτω με αξιοπρέπεια! Σαν Qρία (κυουρία)! :-P
Καθόμουν σε μια πλαστική καρέκλα, και πεντακοσίων χρονών μάλλον, και ξαφνικά, εντελώς στο άσχετο , έσπασαν τα πόδια της! Με μία  φαντασμαγορική κίνηση νίντζα, που ούτε εγώ κατάλαβα πως έκανα,  προσγειώθηκα στα τέσσερα, με την καρέκλα σφηνωμένη στο ποπουδέλι μου! Ή μάλλον το ποπουδέλι μου πάνω, σφηνωμένο στην καρέκλα…
Σε dt, βλεπω έξι χέρια να θέλουν να με σηκώσουν, και ακούω τα κλασικά: «ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ», «ΧΤΥΠΗΣΕΣ;;», «ΠΙΑΣΟΥ!!», «ΣΗΚΩ!!!», με την τσιριχτή-μελοδραματική- «οφού τι πάθαμε» φωνή! Ήρεμα λοιπόν, πιάνομαι από τα χέρια του θείου μου, που ήταν ο πιο δυνατός, σηκώνομαι και ούτε γάτα, ούτε ζημιά!
Ηρεμία, βαθιές ανάσες, και αποφεύγουμε τον πανικό! Άντε, τα λέμε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου