Τρίτη 18 Αυγούστου 2015

Heathrow



 Είχαμε πάει στην Αγγλία ,και είχε έρθει η μέρα να φύγουμε… Μας πήγε ο αδερφός μου στο αεροδρόμιο, από νωρίς, για να μην τρέχουμε τελευταία στιγμή, και μετά από τον κλασικό πια δακρύβρεχτο αποχωρισμό, επιβιβαστήκαμε και ήμασταν έτοιμες για αναχώρηση… Εσύ είσαι που το λες όμως;; Μετά από δίωρη καθυστέρηση, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ, μας ανακοινώνουν πως η πτήση αναβάλλεται για την επόμενη μέρα, νωρίς το πρωί…Και δεδομένου πως το σπίτι του αδερφού μου απείχε πάνω από 2 ώρες από το Λονδίνο, δεν συνέφερε να του πούμε να γυρίσει… Είχε ήδη πάει 8 το βράδυ…
Αποφασίσαμε να μείνουμε στο αεροδρόμιο, εντωμεταξύ, γιατί ενώ μας βρήκαν με τα χίλια ζόρια δωμάτιο λόγω του προβλήματος, εγώ δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω από το αεροδρόμιο… Είχε σκάσει ένα ηφαίστειο στη Φιλανδία και επειδή ο ουρανός ήταν γεμάτος τέφρα, είχαν ματαιωθεί πολλές πτήσεις… Λογικά λοιπόν, τα ξενοδοχεία ήταν γεμάτα! Φανταστείτε σκηνικό: Η μητέρα μου δεν ήξερε Αγγλικά, ενώ εγώ που ήξερα, ούτε από το δωμάτιο θα μπορούσα να βγω μόνη μου…Αν κάτι πήγαινε στραβά; Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξο άτομο, είναι γεγονός αυτό, αλλά και τώρα, μόνο που το σκέφτομαι, αγχώνομαι!
Μείναμε στο αεροδρόμιο λοιπόν, κι εγώ παραδόξως, ήμουν πολύ χαρούμενη…Που, γιατί να μην είμαι; Μου είχαν δώσει ένα σούπερ καροτσάκι να κάθομαι, και επειδή είχε παντού πλακάκια, πήγαινε πολύ γρήγορα… Δεν κρυώναμε, είχαμε ταβάνι πάνω από το κεφάλι μας να μας προστατεύει από την βροχή, μας είχαν δώσει κουπόνια για δωρεάν φαγητό και νερό…οπότε, τι άλλο ήθελα; Η μητέρα μου βέβαια ήθελε τσιγάρα γιατί δεν είχε κρατήσει μαζί της! Στο αεροπλάνο απαγορεύεται το κάπνισμα και θα αγόραζε μόλις κατεβαίναμε...Δεν είχε και καθόλου λεφτά…γιατί είναι φλώρος! Σπίτι πήγαινε όμως! Έτσι πίστευε δηλαδή όταν έφευγε…
Εγώ πάλι…ήμουν στη φάση: «εδώ ο κόσμος χάνεται, βαρκούλες αρμενίζουνε», η βαρκούλα!! Έκανα τις βόλτες μου με το κορυφαίο καροτσάκι, έφαγα, και μετά κοιμήθηκα στο καροτσάκι μου! Πολύ βολικό! Γιατί να αγχωθώ; Ήταν κι αυτή μια εμπειρία… Με τα πολλά ξημέρωσε, επιβιβαστήκαμε (πάλι) και φύγαμε, αλλά εμένα αν και με κούρασε αυτό το ταξίδι, πολύ μου άρεσε! Ήταν κάτι διαφορετικό, κι αυτό είχε σημασία στην τελική!
Άντε, τα λέμε ξανά!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου